Oικολογική καταστροφή με ελληνικό χρώμα

Κάτω από περίεργες συνθήκες, το ελληνικών συμφερόντων πλοίο MV Rena προσάραξε σε ύφαλο την προηγούμενη βδομάδα στα ανοιχτά της Νέας Ζηλανδίας, προκαλώντας ανυπολόγιστη οικολογική καταστροφή.

Μέχρι τη Δευτέρα, υπολογιζόταν ότι είχε γίνει διαρροή 30 τόνων πετρελαίου στη θάλασσα. Σήμερα το μεσημέρι, ανακοινώθηκε ότι το πετρέλαιο έχει φτάσει τους 350 τόνους. Σε αυτό συνέβαλαν οι καιρικές συνθήκες και τα τεράστιο κύματα. Για το λόγο αυτό, οι αρχές απομάκρυναν τα 25 μέλη του πληρώματος, φοβούμενες πιθανή βύθιση του πλοίου. Τα άτομα αυτά, βοηθούσαν τα ειδικά συνεργεία για να συγκρατήσουν την οικολογική καταστροφή, εν ενώ σταμάτησαν προσωρινά οι προσπάθειες απάντλησης πετρελαίου από το σκάφος. Σύμφωνα με ανακοίνωση της Νεοζηλανδικής Υπηρεσίας Ναυσιπλοΐας τα συνεργεία έχουν καταφέρει να αντλήσουν μόλις 10 τόνους πετρελαίου, ενώ η αντίστοιχη Υπηρεσία για την προστασία του θαλάσσιου περιβάλλοντος ανέφερε ότι έχει τρυπήσει η βασική δεξαμενή του «Rena» και το πετρέλαιο που διαρρέει κινείται νοτιοδυτικά.

Αξιωματούχοι εξέφρασαν φόβους ότι οι κακές καιρικές συνθήκες μπορεί να κόψουν το πλοίο στη μέση, απελευθερώνοντας –σε ένα εφιαλτικό σενάριο- το σύνολο των 1.700 τόνων αργού πετρελαίου και 200 τόνων ντίζελ, που φέρει στις δεξαμενές του. Ωστόσο, όπως μετέδιδαν τοπικά μέσα ενημέρωσης, μέχρι αργά σήμερα το απόγευμα, το σκάφος δεν κινδύνευε. Τις αποκαρδιωτικές ειδήσεις από το προσαραγμένο πλοίο επιβεβαίωσε και ο υπουργός Περιβάλλοντος της Νέας Ζηλανδίας Νικ Σμιθ, ο οποίος έκανε λόγο για τη «χειρότερη θαλάσσια οικολογική καταστροφή» στην ιστορία της χώρας. Την ίδια στιγμή, η WWF χαρακτηρίζει «καθοριστικές» τις επόμενες 24-48 ώρες σημειώνοντας ότι η ρύπανση έχει ήδη προκαλέσει τον θάνατο πολλών πτηνών, ενώ δεκάδες περιθάλπονται σε κέντρα φροντίδας.

Το φορτηγό πλοίο «Rena» σημαίας Λιβερίας και 47.000 τόνων, μεταφέροντας εκατοντάδες κοντέινερ, προσάραξε την περασμένη Τετάρτη στον ύφαλο Αστρολάβος, 22 χλμ. ανοικτά της πόλης Ταουράνγκα, στον Κόλπο της Αφθονίας, μία περιοχή που είναι γνωστή για την πλούσια πανίδα και χλωρίδα της. Οι πρώτες κηλίδες πετρελαίου έχουν ήδη φτάσει στις βόρειες ακτές της Νέας Ζηλανδίας και στο τουριστικό θέρετρο Μάουντ Μονγκάνου, το οποίο αποτελεί καταφύγιο φαλαινών, δελφινιών και πτηνών, οι αρχές έχουν τοποθετήσει προειδοποιητικές πινακίδες για μολυσμένα ψάρια και θαλασσινά. Κάτοικοι εξοπλισμένοι με γάντια, φτυάρια, και σακούλες προσπαθούν να καθαρίσουν τις παραλίες και να σώσουν τα θαλάσσια πουλιά(ανάμεσά τους σπάνιοι μπλε πιγκουίνοι), πολλά από τα οποία έχουν κιόλας εντοπιστεί καλυμμένα από πετρέλαιο.

Σύμφωνα με πληροφορίες, το πλοίο ανήκει στην εταιρεία Daina Shipping, θυγατρική της Ελληνικών συμφερόντων Costamare Inc. του εφοπλιστή Κωνσταντίνου Κωνσταντακόπουλου. Αν και είναι αρκετά νωρίς για να διερευνηθούν τα πλήρη αίτια του ατυχήματος και να καταλογιστούν οι αντίστοιχες ευθύνες, ενδεικτική, ωστόσο, είναι η δήλωση του πρωθυπουργού, Τζον Κι ότι, «το Rena είναι ένα πολύ μεγάλο πλοίο που σε ήρεμα νερά έπεσε σε έναν χαρτογραφημένο γνωστό ύφαλο μέσα στη νύχτα. Πρέπει να δοθούν απαντήσεις στα ερωτήματα γιατί συνέβη αυτό και ποιος ευθύνεται».

Πάντως, κατά τον αυστραλιανό Τύπο το φορτηγό πλοίο είχε παρουσιάσει προβλήματα, τα οποία είχαν εντοπιστεί και κατά το πέρασμά του από την Αυστραλία. Την ύπαρξη προβλημάτων ασφαλείας του σκάφους, επιβεβαιώνουν και οι αρμόδιες υπηρεσίες της Νέας Ζηλανδίας, ενώ η τοπική τηλεόραση μετέδωσε ότι το δεξαμενόπλοιο, δυο ημέρες πριν προσαράξει στον ύφαλο, παρ’ ολίγο να συγκρουστεί με τάνκερ το οποίο έκανε ελιγμό για να το αποφύγει.

Οι 3 μεγαλύτερες πετρελαιοκηλίδες στην ιστορία

Περσικός Κόλπος, 1991

Ιανουάριος του 1991, Πόλεμος του Κόλπου. Οι ιρακινές δυνάμεις προκειμένου να αποτρέψουν την απόβαση αμερικανών πεζοναυτών στη χώρα, ανοίγουν τις βαλβίδες των πετρελαϊκών εγκαταστάσεων καθώς και δεκάδων τάνκερ, που βρίσκονται αγκυροβολημένα στον Περσικό Κόλπο. Εκατοντάδες χιλιάδες τόνοι πετρελαίου χύνονται στη θάλασσα. Αν και δεν μπορούν να γίνουν ακριβείς εκτιμήσεις για το σύνολο της διαρροής, που κατάφερε ανεπανόρθωτο πλήγμα στα θαλάσσια και παράκτια οικοσυστήματα της περιοχής, πρόσφατο άρθρο των «New York Times» υπολογίζει το μέγεθος της πετρελαιοκηλίδας στα 36 δισεκατομμύρια γαλόνια πετρέλαιο, γεγονός που την καθιστά ως τη μεγαλύτερη θαλάσσια μόλυνση στην ιστορία.

Κόλπος του Μεξικό, 1979

Στις 3 Ιουνίου του 1979 σημειώνεται έκρηξη στην πλατφόρμα άντλησης πετρελαίου «Ixtoc 1», στον Κόλπο του Μεξικό, προκαλώντας μια τεράστια διαρροή πετρελαίου, που διήρκησε 10 ολόκληρους μήνες. Σε αυτό το διάστημα διέρρευσαν στη θάλασσα πάνω από 90 εκατομμύρια γαλόνια πετρελαίου, που δημιούργησαν μία πελώρια πετρελαιοκηλίδα μήκους περίπου 80 χιλιομέτρων στα ανοιχτά των ακτών των ΗΠΑ, καταστρέφοντας τον τουρισμό, τις ιχθυοκαλλιέργειες και οδηγώντας στο θάνατο δεκάδες είδη ζώων. Ως υπεύθυνες για την έκρηξη στην πλατφόρμα, που οδήγησε στη δεύτερη μεγαλύτερη πετρελαϊκή θαλάσσια μόλυνση στην ιστορία, θεωρήθηκαν -όπως και στη πρόσφατη περίπτωση της πλατφόρμας Deepwater Horizon πάλι στον Κόλπο του Μεξικό- οι βαλβίδες ασφαλείας.

Τρινιντάντ και Τομπάγκο, 1979

19 Ιούλη του 1979, ανοικτά του Τρινιντάντ και Τομπάγκο. Κατά τη διάρκεια μιας τροπικής καταιγίδας και μέσα σε έντονη θαλασσοταραχή, το ελληνικό πετρελαιοφόρο «Atlantic Empress» συγκρούεται με το τάνκερ «Aegean Captain» και πάνω από 287.000 τόνοι πετρελαίου διαρρέουν στη θάλασσα. Παρότι η πετρελαιοκηλίδα που προκλήθηκε από τη σύγκρουση δεν έφτασε ποτέ στην ακτή, το συγκεκριμένο περιστατικό θεωρείται ως η τρίτη μεγαλύτερη θαλάσσια μόλυνση στην ιστορία και η μεγαλύτερη που οφείλεται σε διαρροή από πετρελαιοφόρο πλοίο.

Σ.Β

Tα "μαγειρέματα" στην αστυνομία

Με αιφνιδιαστικές μεταθέσεις ο Υπουργός Προστασίας του Πολίτη, Χρήστος Παπουτσής προσπάθησε να καλύψει τα νώτα του... επικοινωνιακά, μετά τα συνεχώς αυξανόμενα σχόλια για  την δράση των ΜΑΤ και της ομάδας ΔΙΑΣ-ΔΕΛΤΑΣ. Επέστρεψε ο ταξίαρχος που  είχε συνδεθεί με τον ξυλοδαρμό των συνταξιούχων το 1995!

Η κατάχρηση εξουσία των μεν, οι κατηγορίες για επιθέσεις σε μετανάστες καθώς και οι φήμες για την λειτουργία των περιπολιών και οι κόντρες μεταξύ σωμάτων των δε έχουν προκαλέσει έντονες συζητήσεις και ο αρχηγός, του οποίου η θητεία λήγει στις 5 Νοεμβρίου, έλαβε το μήνημα της παραμονής στο πόστο του και υπέγραψε έτσι εκ του ασφαλούς της μετακινήσεις. Επί της ουσίας, πρόκειται για επικοινωνιακές κινήσεις, προκειμένου να δείξει η ηγεσία δείγματα καλής θέλησης και ανανέωσης, "ανακουφίζοντας" έτσι την πίεση. Μακάρι βέβαια οι αλλαγές να είναι ουσίας, αλλά οι ενδείξεις δεν δείχνουν κάτι τέτοιο.

Σύμφωνα με την Ελευθεροτυπία λοιπόν, ο ταξίαρχος Στ. Κοζυράκης από τη Διεύθυνση Αστυνομικών Επιχειρήσεων Αττικής/Υ.Α.Τ. μετακινήθηκε στη Διεύθυνση Χειρισμού Κρίσεων. Και ο ταξίαρχος Γ. Σταύρακας από τη Διεύθυνση Αμεσης Δράσης Αττικής, όπου είχε τον επιχειρησιακό έλεγχο της ΔΙΑΣ, στην Αστυνομική Ακαδημία.

Επίσης, έληξαν οι αποσπάσεις των ταξιάρχων Μάρκου (υπασπιστής υπουργού) και Καμπανάκη (οικονομική αστυνομία), οι οποίοι επέστρεψαν στις θέσεις τους προκειμένου προφανώς να εξελιχθούν στις τακτικές κρίσεις. Ακόμη, αιφνιδιαστικά ανακοινώθηκε η ανάκληση από την αποστρατεία του αντιστρατήγου Χαρ. Χριστοφαρεΐζη, προκειμένου να αναλάβει καθήκοντα συμβούλου του Χρ. Παπουτσή. Ο απόστρατος αξιωματικός υπήρξε διοικητής των μονάδων αστυνομικών επιχειρήσεων την εποχή που ήταν υπουργοί στην Κατεχάκη οι Παπαθεμελής-Γείτονας και είχε συνδεθεί με τον ιστορικό ξυλοδαρμό των συνταξιούχων έξω από το Μαξίμου το 1995.

Η σειρά των τυφλών

Μετά τους συνταξιούχους, τους μαθητές, τους δημοσιογράφους, τους φωτορεπόρτερ και φυσικά κάποιους απλούς πολίτες που αποφασίζουν να διαμαρτυρηθούν, ήρθε η ώρα και για τους τυφλούς να γνωρίσουν το... κοινωνικό πρόσωπο της αστυνομίας.

Μέλη της Ομοσπονδίας Τυφλών συγκεντρώθηκαν έξω από το Υπουργείο Οικονομικών για να διαμαρτυρηθούν, με τους αστυνομικούς -απλούς, ευτυχώς δεν επιστράτευσαν τα ΜΑΤ- να τους σπρώχνουν! Που να... έβλεπαν κιόλας.

Περήφανη και δημοφιλής!

Η Ράγιο Βαγιεκάνο, στην οποία το αντιφασιστικό στοιχείο είναι κάτι παραπάνω από έντονο,  είναι και... επίσημα η πιο δημοφιλής ομάδα στην Ισπανία!

Η εφημερίδα As διεξήγαγε έρευνα σε 20 γήπεδα της Ισπανίας. Ρωτήθηκαν 70 άτομα από κάθε γήπεδο, δηλαδή το συνολικό δείγμα έφτασε τα 1400 άτομα. Η ερώτηση ήταν απλή. «Ποιες είναι οι τρεις αγαπημένες και οι τρεις πιο αντιπαθητικές ομάδες για εσάς». Η πιο συμπαθής λοιπόν ομάδα όλων ήταν η Ράγιο Βαγιεκάνο!

Η Ράγιο αποτελεί μία λαϊκή ομάδα από την γειτονιά του Βαγιέκας στη Μαδρίτη και έχει έντονο... αντιστασιακό και αντιφασιστικό παρελθόν, όπως άλλωστε και όλη η γειτονιά, που αντιστεκόταν πεισματικά στον Φράνκο, έχοντας πολλούς κάτοικους από την εργατική τάξη. Κατά τη δεκαετία του 70` είχε και πολλές αθλητικές επιτυχίες.

Οπαδοί της Ράγιο είναι τα μέλη του γνωστού αντιφασιστικού συγκροτήματος Ska-P, τα οποία έχουν επιμεληθεί δύο σχετικά τραγούδια, το Como un Rayo και το Rayo Vallecano. Ακολουθεί το τραγούδι με το όνομα της ομάδας!

Έγκλημα στις θάλασσες

Η Greenpeace έδωσε στη δημοσιότητα ένα αποκαλυπτικό βίντεο που δείχνει την ζημιά που κάνουν οι μηχανότρατες στην θαλάσσια ζωή, δολοφονώντας χιλιάδες ψάρια, τα οποία στη συνέχεια πετούν νεκρά πίσω στη θάλασσα.

 Πέραν των καταστρεπτικών για τους βυθούς πρακτικών τους, οι ανεμότρατες ουσιαστικά αφανίζουν τα ψάρια, προκαλώντας ανεπανόρθωτες ζημιές στην θαλάσσια πανίδα και προβλήματα στους απλούς ψαράδες. Όπως αναφέρει χαρακτηριστικά η Greenpeace «καλούμε τον υπουργό, στη δίνη της οικονομικής κρίσης, να ακούσει το κάλεσμα των παράκτιων ψαράδων και των πολιτών και να δημιουργήσει θαλάσσια καταφύγια, ξεκινώντας από τις Βόρειες Κυκλάδες.

Ήδη μετράμε δέκα μέρες εγκλήματος κατά συρροή, το οποίο θα συνεχιστεί για τους επόμενους οχτώ μήνες. Ο κ. Χρυσοχοΐδης οφείλει να δράσει προχωρώντας σε μέτρα για την αλιεία και να απαγορεύσει τη δραστηριότητά τους στις Βόρειες Κυκλάδες ως το πρώτο βήμα προς την προστασία της περιοχής.»


Έγκλημα στις ελληνικές θάλασσες from Greenpeace Greece on Vimeo.

H συκοφαντία και οι κωλοτούμπες των γραφικών

Η ισοπέδωση των πάντων και η φτηνή λαϊκίστικη προπαγάνδα αποτελεί σήμα κατατεθέν των ψευτοπατριωτών που σκούζουν από τις εκπομπές τους, οι οποίες δεν έχουν να ζηλέψουν τίποτα από τη μεσημεριανή ζώνη. Ο λαϊκισμός άλλωστε και αυτή η προσπάθεια με φτηνές και πλάγιες μεθόδους να προσεγγίσουν λαϊκά στρώματα, αποτελεί κοινό σημείο των δεξιών παρατάξεων που αναδύθηκαν τα τελευταία χρόνια στην Ευρώπη.

Ο ΛΑΟΣ δεν θα μπορούσε να απέχει και στην κοινή τους προσπάθεια για «αποκομμουνιστικοποίηση της Ελλάδος», έφτασαν στο σημείο να σπιλώνουν χυδαία τη μνήμη του Λάκη Σάντα και να θίγουν χωρίς καμία ντροπή τον Μανώλη Γλέζο. Σε λίγο καιρό θα ακούσουμε ότι οι απελευθερωτές Ναζί έσωσαν τη χώρα από τον Κόκκινο Στρατό και ότι ο Χίτλερ κατάφερε να αποτρέψει τα σχέδια του Τίτο.

Και το χειρότερο είναι ότι έχουν ελεύθερο το πεδίο για να εκφέρουν δημόσια τον χειρότερης μορφής προπαγανδιστικό λόγο. Υπάρχουν πολλοί άλλωστε που ακούγοντάς τους τρίβουν τα χέρια τους από ικανοποίηση. Ακολουθεί το σχετικό θέμα του Δημήτρη Ψάρρα από την Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία.

Την προσεχή Τετάρτη η Αθήνα γιορτάζει την 67η επέτειο της απελευθέρωσής της από τη γερμανική κατοχή.

Υποτίθεται ότι το σύνολο του πολιτικού κόσμου τιμά και εμπνέεται από τον αγώνα της εθνικής αντίστασης και ξεχωρίζει ως μια από τις κορυφαίες ηρωικές πράξεις το κατέβασμα της γερμανικής σημαίας με τον αγκυλωτό σταυρό από το βράχο της Ακρόπολης το βράδυ της 30ής Μαΐου 1941. Ο Μανώλης Γλέζος και ο Λάκης Σάντας, που έφεραν σε πέρας το παράτολμο εγχείρημα, έχουν εδώ και δεκαετίες καταγραφεί ως ήρωες της σύγχρονης ιστορίας.

Ομως εδώ και λίγο καιρό η ηρωική αυτή πράξη τους αμφισβητείται. Στην αρχή η αμφισβήτηση περιοριζόταν σε περιθωριακά ακροδεξιά και συνωμοσιολογικά ιστολόγια. Μόνο που τον τελευταίο καιρό η σκυτάλη της συκοφαντίας πέρασε σε ένα κοινοβουλευτικό κόμμα. Σε αγαστή σύμπνοια με τον αρχηγό του που έχει κηρύξει τον αγώνα για την «αποκομμουνιστικοποίηση της Ελλάδος», ο βουλευτής Θεσσαλονίκης Κυριάκος Βελόπουλος έχει αποδυθεί τον τελευταίο καιρό σε μια προσπάθεια να αμφισβητήσει με κάθε τρόπο την ηρωική πράξη.

Ο κ. Βελόπουλος διατηρεί καθημερινή πολιτική-εμπορική εκπομπή σε πολλά κανάλια και ειδικεύεται στις «αποκαλύψεις». Αλλά ας δώσουμε το λόγο στον ίδιο τον Βελόπουλο: «Είχα πει για το Μανώλη το Γλέζο ότι είχα πολλές επιφυλάξεις για το πώς έγινε η ιστορία με τη γερμανική σημαία. Θα κάνω μια αποκάλυψη για την ιστορία αυτή. Κι αναγκάζομαι με πόνο ψυχής να την κάνω, γιατί αυτή είναι η δουλειά μας. Γιατί πιστεύω ότι κάποια στιγμή πρέπει να μάθει ο ελληνικός λαός την αλήθεια. [...] Είπα λοιπόν ότι μου φαίνεται περίεργο, διότι στρατό έχω πάει κι εγώ. Είχαμε την έπαρση και την υποστολή της σημαίας. Ρωτώ, λοιπόν, πώς είναι δυνατόν το βράδυ η γερμανική σημαία να μην έχει υποσταλεί; Ηταν ένα ερώτημα ρητορικό [sic] δικό μου» (Τηλεάστυ, 16.9.2011).

Από καιρό, λοιπόν, όπως εξηγεί ο ίδιος ο Βελόπουλος σε πολλές εκπομπές του, προσπαθούσε να αποδείξει ότι ο Γλέζος και ο Σάντας δεν κατέβασαν την κατοχική γερμανική σημαία από την Ακρόπολη, εφόσον το βράδυ οι σημαίες υποστέλλονται.

Πρόκειται για μια ένσταση που προβάλλουν εδώ και χρόνια κάθε λογής ακροδεξιά έντυπα και ιστολόγια. Μέχρι που κάποιος τους ψιθύρισε ότι όλες οι κατοχικές εφημερίδες δημοσιεύουν την επομένη της ηρωικής πράξης ανακοίνωση του γερμανού φρούραρχου, στην οποία αναφέρεται ρητά το γεγονός: «Κατά την νύκτα της 30ής προς την 31η Μαΐου υπεξαιρέθη η επί της Ακροπόλεως κυματίζουσα γερμανική πολεμική σημαία παρ' αγνώστων δραστών. Διενεργούνται αυστηραί ανακρίσεις. Οι ένοχοι και οι συνεργοί αυτών θα τιμωρηθώσι διά της ποινής του θανάτου» (Ελεύθερον Βήμα, 1.6.1941).

Μετά απ' αυτή την αδιάσειστη απόδειξη και με την άνεση που χαρακτηρίζει όλους τους τερατολόγους της ακροδεξιάς, ο Βελόπουλος αλλάζει το τροπάρι και προσπαθεί να λερώσει αυτή τη λαμπρή σελίδα της εθνικής αντίστασης με τη δήθεν αποκάλυψη για μια γυναίκα που υποτίθεται ότι έριξαν δόλωμα στους Γερμανούς οι Γλέζος και Σάντας. Μεταφέρουμε από την ίδια εκπομπή:

«Εγώ δεν είπα ότι δεν είναι αγωνιστής (ο Γλέζος). Αλλά ψάχνοντας τα αρχεία της Βουλής, στα Πρακτικά της Βουλής, στις 23 Δεκεμβρίου 1958, λένε -ήταν η ΕΔΑ τότε, οι αριστεροί, μαζί με τους δεξιούς, αριστεροί, κεντρώοι, δεξιοί- μάλωναν για το θέμα αυτό. Και ξέρεις τι είπαν; Δεν το διέψευσαν οι αριστεροί της ΕΔΑ τότε. Είπαν ότι όντως ο Γλέζος με τον Σάντα πήγαν στην Ακρόπολη, αλλά είχαν και μια συντρόφισσα μαζί. Μια γυναίκα μαζί. Και τη γυναίκα αυτή την έδωσαν ως δόλωμα όλο το βράδυ στους γερμανούς στρατιωτικούς, για να μην πω τι την κάναν τη συντρόφισσα. Ξέρεις... Κάναν σεξ όλο το βράδυ μαζί της, οι 4 Γερμανοί που φυλούσαν τη σημαία. Και πήραν τη σημαία ο Γλέζος με τον Σάντα με τρόπο πολύ απλό. Ανέβηκαν επάνω ενώ οι άλλοι πηδούσαν το χαντάκι, για να μην πω καμιά άλλη κουβέντα. [...] Ο Γλέζος έκανε ηρωική πράξη, αλλά έβαλε -ως προστάτης της ελληνικής σημαίας- μια γυναίκα να κοιμηθεί με Γερμανούς μαζί. Ολοι κοιμήθηκαν μαζί της. Αυτό λένε τα πρακτικά. Δεν θέλω να το πιστέψω, αλλά αυτό λένε τα πρακτικά της Βουλής. Και κανείς εκ των αριστερών δεν το διέψευσε».

Αφήνουμε κατά μέρος την ευκολία με την οποία ο βουλευτής του ΛΑΟΣ περνά από τη μια βεβαιότητα (ότι δηλαδή δεν κατέβηκε ποτέ η σημαία) στην άλλη (ότι μεσολάβησε η θυσία μιας γυναίκας). Είναι χαρακτηριστική της σοβαρότητας των επιχειρημάτων του. Αλλά ας εξετάσουμε τη δεύτερη «αποκάλυψη». Ο Βελόπουλος επικαλείται μια συνεδρίαση της Βουλής στις 23 Δεκεμβρίου 1958. Η ημερομηνία τον προδίδει ότι αντέγραψε και πάλι από ακροδεξιά ιστολόγια. Γιατί πράγματι υπάρχει αυτή η συζήτηση στη Βουλή, μόνο που έγινε στις 23 Ιανουαρίου 1959. Τη λαθεμένη ημερομηνία αναφέρουν τα ακροδεξιά ιστολόγια που διακινούν από το 2006 αυτή την άθλια συκοφαντία.

Οσο για την «αποκάλυψη» που έγινε στη Βουλή, αυτή προέρχεται από τα χείλη των Κωνσταντίνου Μανιαδάκη, του διαβόητου υφυπουργού ασφαλείας της δικτατορίας Μεταξά, γνωστού για τα βασανιστήρια και τις μεθόδους παραπληροφόρησης που χρησιμοποιούσε. Ο Μανώλης Γλέζος, διευθυντής τότε της «Αυγής», είχε συλληφθεί στις αρχές Δεκεμβρίου 1958 με την κατηγορία της κατασκοπίας. Ηταν ένας τρόπος κατατρομοκράτησης της αριστεράς που είχε κατορθώσει στις εκλογές της ίδιας χρονιάς να φτάσει το 24,5% και να γίνει αξιωματική αντιπολίτευση. Χρειαζόταν, βέβαια, να αμαυρωθεί το αγωνιστικό παρελθόν του Γλέζου. Γιατί πώς μπορεί να είναι κατάσκοπος ένας ήρωας της αντίστασης; Παρ' όλα αυτά, ακόμα και στο άγριο πολιτικό περιβάλλον της εποχής εκείνης κανένας δεν πήρε υπόψη του τις δήθεν αποκαλύψεις Μανιαδάκη. Από την ΕΔΑ χαρακτηρίστηκε παράφρονας, ενώ ακόμα και οι βουλευτές της ΕΡΕ δεν τον παρακολούθησαν.

Και πού τα σκέφτηκε αυτά ο Μανιαδάκης; Μα στην πρώτη αφήγησή του για το περιστατικό, ο Λάκης Σάντας εξηγούσε το λόγο που οι Γερμανοί δεν τους πήραν χαμπάρι: «Ακούσαμε γέλια Γερμανών ανάμικτα με γυναικείες φωνές προς τα Προπύλαια. Οι φρουροί είχαν οργιαστικό γλέντι» («Ελευθερία», 25.3.1945). Αυτή τη μαρτυρία ο Μανιαδάκης τη διέστρεψε για να εμφανίσει τη μυστηριώδη «συντρόφισσα» που δήθεν «θυσιάστηκε».

Ηρθε τώρα ο κ. Βελόπουλος να ταυτιστεί με τον Μανιαδάκη. «Σημείο των καιρών» που θα έλεγε και ο κ. Λιακόπουλος.

Θ.Σ

Η διαδρομή του μύθου

Σαν σήμερα το 1969, ο Ερνέστο Τσε Γκεβάρα εκτελούταν σε ηλικία 39 ετών από τη χούντα της Βολιβίας. Με αφορμή την μαύρη επέτειο, ακολουθεί ένα σύντομο χρονικό της ζωής του Τσε, όπως αποτυπώθηκε στον «Ιό» της Ελευθεροτυπίας στις 09/10/1997.

1928: Γέννηση του Ερνέστο Γκεβάρα ντε λα Σέρνα, πρώτου παιδιού του μηχανικού Ερνέστο Γκεβάρα Λιντς και της Σέλια ντε λα Σέρνα (14/6). Ακολουθούν, μέχρι το 1934, άλλα τρία παιδιά.

1947: Γράφεται στην ιατρική σχολή του Μπουένος Αϊρες.

1948: Περνά τις διακοπές του δουλεύοντας στο λεπροκομείο του Σαν Φρανσίσκο ντε Σανάρ, στα ορεινά της Κόρδοβα.

1951-52: Επτάμηνη περιπλάνηση με μοτοσικλέτα και ωτοστόπ στη Λατινική Αμερική (Αργεντινή, Χιλή, Βολιβία, Περού, Κολομβία, Βενεζουέλα) μαζί με το φίλο του Αλμπέρτο Γκρανάδο (29/12-26/7). Επιστροφή στο Μπουένος Αϊρες αεροπορικά, μέσω Μαϊάμι (Σεπτ).

1953: Πτυχιούχος της ιατρικής (12/6). Δεύτερο μεγάλο ταξίδι στη Λατ. Αμερική (7/7): Βολιβία, Περού, Ισημερινός, Παναμάς, Κοσταρίκα, Ονδούρα και Σαλβαδόρ. Άφιξη στη Γουατεμάλα (24/12).

1954: Απορρίπτει πρόταση για ένταξή του στο "Γουατεμαλέζικο Κόμμα Εργασίας" (ΚΚ) σαν προϋπόθεση για εργασιακή του `τακτοποίηση' (Φεβρ). Εισβολή μισθοφόρων της CΙΑ ανατρέπει την προοδευτική κυβέρνηση του Χάκομπο Αρμπενς (27/6). Συμμετοχή του Γκεβάρα στην ένοπλη πολιτοφυλακή της κομμουνιστικής νεολαίας, που επιχειρεί να αντισταθεί στους εισβολείς. Καταζητούμενος από την αστυνομία του νέου καθεστώτος, ζητά άσυλο στην πρεσβεία της Αργεντινής (τέλη Ιουλίου) και φεύγει στο Μεξικό (Σεπτ). Η CIA ανοίγει ατομικό φάκελό του (φθιν).

1955: Διάφορες δουλειές στην Πόλη του Μεξικού: πλανόδιος φωτογράφος, νυχτοφύλακας, φωτορεπόρτερ, βοηθός σε νοσοκομείο. Γνωριμία με τον εξόριστο Φιντέλ Κάστρο και τους συντρόφους του, που του δίνουν το προσωνύμιο "Τσε" (9/7). Γάμος του με την 30χρονη περουβιανή Ιλντα Γκαντέα Ακόστα, με την οποία συνδέεται από τη Γουατεμάλα (18/8). Ταξίδι στο Τσιάπας και το Γιουκατάν (Νοεμβ).

1956: Γεννιέται η κόρη του Ιλντίτα (15/2). Προετοιμασία για ανταρτοπόλεμο στην Κούβα με το "Κίνημα της 26ης Ιουλίου" (Μ26J) του Κάστρο. Σύλληψη του Τσε από τη μεξικανική αστυνομία (24/6), απόλυσή του ύστερα από κράτηση 57 ημερών (10/8). Απόβαση 82 μαχητών, μεταξύ των οποίων οι Γκεβάρα και Κάστρο, στην Κούβα με τη θαλαμηγό "Γκράνμα" (2/12). Αποδεκατισμός τους από το στρατό του Μπατίστα, τραυματισμός του Τσε (5/12). Είκοσι δύο επιζήσαντες καταφεύγουν στη Σιέρα Μαέστρα.

1957: Πρώτες μικρές νίκες των ανταρτών (Γεν). Ο Τσε προβιβάζεται σε κομαντάντε κι αναλαμβάνει τη διοίκηση της δεύτερης επαναστατικής φάλαγγας (22/7).

1958: Οι αντάρτες περνούν στην επίθεση (Ιούλ). Η φάλαγγα του Τσε διασχίζει την ανατολική Κούβα και καταφεύγει στα βουνά του Εσκαμπρέ, στο κέντρο του νησιού (Σεπτ-Οκτ). Τελική νίκη των επαναστατών στη μάχη της Σάντα Κλάρα (28-31/12).

1959: Φυγή του Μπατίστα (1/1), είσοδος της φάλαγγας του Τσε στην Αβάνα (2/1). Ο Γκεβάρα αναλαμβάνει διοικητής της στρατιωτικής ακαδημίας (13/1), αποκτά την κουβανική υπηκοότητα (9/2) και οργανώνει τις δίκες των βασανιστών του παλιού καθεστώτος. Πρώτο του άρθρο για τον ανταρτοπόλεμο, στην εφημερίδα Revoluciόn (19/2). Διαζύγιο (22/5) και δεύτερος γάμος του με την Αλέιδα Μάρτς, στέλεχος του Μ26J στη Σάντα Κλάρα την εποχή του αντάρτικου (2/6). Πρώτη διεθνής περιοδεία του σε Αίγυπτο, Σουδάν, Ινδία, Ινδονησία, Γιουγκοσλαβία και Κεϋλάνη, για τη δημιουργία δεσμών ανάμεσα στην Κούβα και το Μπλοκ των Αδεσμεύτων (12/6-8/9). Αναλαμβάνει διευθυντής του Εθνικού Ινστιτούτου Αγροτικής Μεταρρύθμισης (7/10) και, παράλληλα, πρόεδρος της Εθνικής Τράπεζας (26/11).

1960: Έκδοση του βιβλίου του "Ο Ανταρτοπόλεμος" (Απρ). Εθνικοποίηση των αμερικανικών εταιρειών στην Κούβα (6/8). Δεύτερη περιοδεία του Τσε σε Τσεχοσλοβακία, ΕΣΣΔ, Κίνα, Β. Κορέα και Αν. Γερμανία (22/10-23/12). Γέννηση του δεύτερου παιδιού του, της Αλέιδα (24/11).

1961: Αναλαμβάνει υπουργός Βιομηχανίας της Κούβας (23/2). Απόβαση μισθοφόρων της CIA στον Κόλπο των Χοίρων, αποκρούεται από τους Κουβανούς (17/4). Ομιλία του Τσε στην οικονομική διάσκεψη του Οργανισμού Αμερικανικών Κρατών, στην Πούντα ντελ Εστε της Ουρουγουάης: απόρριψη της `Συμμαχίας για την Πρόοδο' που εισηγούνται οι ΗΠΑ για τη Λατινική Αμερική (8/8). Επισκέψεις-αστραπή στην Αργεντινή και τη Βραζιλία (19-20/8).

1962: Εκδίωξη της Κούβας από τον Οργανισμό Αμερικανικών Κρατών (31/1) κι επιβολή πλήρους εμπορικού αποκλεισμού εις βάρος της από τις ΗΠΑ (3/2). "Δεύτερη διακήρυξη της Αβάνας", υπέρ του επαναστατικού αγώνα σε παναμερικανική κλίμακα (4/2). Γέννηση του Καμίλο, τρίτου παιδιού του Γκεβάρα (20/5). Νέα επίσκεψη του Τσε στην ΕΣΣΔ, υπογραφή συμφωνίας για οικονομική συνεργασία (27/8-7/9). Κρίση των πυραύλων (22-28/10), οργή των Κουβανών για το "ξεπούλημά" τους απ' τον Χρουστσόφ.

1963: Σύλληψη της μητέρας του Τσε στην Αργεντινή, κατά την επιστροφή της από ένα ταξίδι στην Κούβα, και φυλάκισή της (Απρ). Γέννηση της Σέλια, τέταρτου παιδιού του Τσε (14/6). Ταξίδι στην Τσεχοσλοβακία και την Αλγερία (Ιουν). Κυκλοφορεί το κείμενό του "Ο ανταρτοπόλεμος: μια μέθοδος", στο οποίο υποστηρίζει την αναγκαιότητα της ένοπλης πάλης σε πανηπειρωτική κλίμακα (Σεπτ). Νέος, ριζοσπαστικότερος νόμος για την αγροτική μεταρρύθμιση (4/10).

1964: Εκπροσωπεί την Κούβα στην παγκόσμια διάσκεψη για το εμπόριο και την ανάπτυξη, στη Γενεύη (25/3). Πανωλεθρία της απόπειρας για δημιουργία αντάρτικης εστίας στην Αργεντινή από το `δεύτερο κομαντάτε' -και φίλο του Γκεβάρα- Χόρχε Μασέτι (18/4). Τρίτη και τελευταία επίσκεψη του Τσε στη Μόσχα, όπου έχει συγκροτηθεί ένα εχθρικό γι' αυτόν λόμπι από τα λατινοαμερικανικά ΚΚ που αντιτίθενται στην ένοπλη πάλη (4-19/11). Σε ομιλία του στο Σαντιάγο της Κούβας, καταγγέλλει την `ηττοπάθεια' των ΚΚ της Λατ. Αμερικής (30/11). Επίσκεψη στη Ν. Υόρκη ( 4-13/12) και ομιλία του στη ΓΣ του ΟΗΕ υπέρ των απελευθερωτικών κινημάτων του Τρίτου Κόσμου (11/12). Αμέσως μετά, ξεκινά μια τρίμηνη περιοδεία στην Αφρική (Αλγερία, Μαλί, Κονγκό-Μπραζαβίλ, Γουϊνέα, Γκάνα, Δαχομέη, Αίγυπτος, Τανζανία) και την Κίνα, που θα διαρκέσει μέχρι το Μάρτιο του 1965.

1965: Γέννηση του 5ου και τελευταίου παιδιού του, του Ερνέστο (24/2). Τελευταία δημόσια ομιλία του στο Αλγέρι, στο 2ο Οικονομικό Σεμινάριο Αφροασιατικής Αλληλεγγύης: κάλεσμα για ενιαίο αντιιμπεριαλιστικό αγώνα σε παγκόσμια κλίμακα, σκληρή κριτική στις άνισες ανταλλαγές μεταξύ του "σοσιαλιστικού μπλόκ" και του Τρίτου Κόσμου (25/2). Επιστροφή στην Κούβα, τελευταία δημόσια εμφάνισή του στο αεροδρόμιο της Αβάνας (15/3). Επιστολή παραίτησής του από όλα τα επίσημα αξιώματα και την κουβανική υπηκοότητα. Μυστική αναχώρησή του για την Αφρική (1/4). Άφιξη στο Νταρ-Ες- Σαλάμ της Τανζανίας (19/4). Συμμετοχή του Τσε και 150 περίπου κουβανών εθελοντών στο επαναστατικό κίνημα του Κονγκό-Ζαϊρ (Μάιος-Νοέμβριος). Αποχώρηση από το Κονγκό, μετά την ήττα των επαναστατικών δυνάμεων (23/11).

1966: Παραμονή ινκόγκνιτο στο Νταρ-Ες-Σαλάμ. Συγγραφή μιας φιλοσοφικής πραγματείας και μιας οξείας κριτικής του σοβιετικού Εγχειριδίου Πολιτικής Οικονομίας, που μένει αδημοσίευτη μέχρι σήμερα (Γεν. - Μαρτ.). Ταξίδι στην Πράγα, όπου παραμένει επίσης ινκόγκνιτο, προετοιμάζοντας την επικείμενη επιχείρησή του στη Λατ. Αμερική. Ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες για παραμονή του για ένα διάστημα στην Ανατ. Γερμανία (Μαρτ. - Ιουλ.). Επιλογή της Βολιβίας, ως προνομιακού πεδίου δημιουργίας αντάρτικης εστίας με προοπτική ανταρτοπόλεμο σε παναμερικανική κλίμακα, ύστερα από εισήγηση του Κάστρο (Ιουν.). Επιστροφή στην Κούβα ινκόγκνιτο (21/7) και προετοιμασίες. Άφιξη στη Λα Πας με το ψευδώνυμο Αδόλφο Μένα Γκονσάλες (3/11), εγκατάσταση στην αντάρτικη βάση του Νακαχουασού. Ρήξη με το γενικό γραμματέα του ΚΚ Βολιβίας, Μάριο Μόνχε, για το ζήτημα της καθοδήγησης του ένοπλου αγώνα (31/12).

1967: Καταγγελία του αντάρτικου από το ΚΚΒ και διαγραφή των μελών της νεολαίας του που ακολούθησαν τον Γκεβάρα (8-10/1). Ανακάλυψη της παρουσίας των ανταρτών από το στρατό (11/3) και κατάληψη της βάσης του Νακαχουασού (17/3). Πρώτη επιθετική ενέργεια του Εθνικοαπελευθερωτικού Στρατού (ELN) του Τσε (23/3). Δημοσιεύεται το μήνυμα του Τσε προς την Τριηπειρωτική: `Εμπρός για 2,3, πολλά Βιετνάμ' (16/4). Σύλληψη του γάλλου συγγραφέα Ρεζί Ντεμπρέ κι επιβεβαίωση της παρουσίας του Τσε στη Βολιβία (20/4). Τραυματισμός και σύλληψη του Γκεβάρα σε συμπλοκή με το στρατό στο φαράγγι του Γιούρο (8/10). Εκτέλεσή του την επομένη, με διαταγή της βολιβιανής χούντας.