Χίλιοι Παλαιστίνιοι για έναν λοχία

Επετεύχθη τελικά, έπειτα από πολυετείς διαπραγματεύσεις, η πολυαναμενόμενη συμφωνία για ανταλλαγή κρατουμένων μεταξύ της Χαμάς και του Ισραήλ, σύμφωνα με την οποία για την απελευθέρωση του ισραηλινού λοχία Γκιλάντ Σαλίτ, ο οποίος συνελήφθη στη Γάζα πριν από πέντε χρόνια, θα απελευθερωθούν περισσότεροι από 1.000 Παλαιστίνιοι που κρατούνται από το Ισραήλ κατηγορούμενοι για στρατιωτική δράση.

Ο ισραηλινός πρωθυπουργός Μπέντζαμιν Νετανιάχου δήλωσε ότι ο Σαλίτ θα επιστρέψει στην πατρίδα του εντός ολίγων ημερών, ενώ ο ηγέτης της Χαμάς, Χαλέντ Μασάαλ, ο οποίος παρουσίασε τη συμφωνία ως παλαιστινιακή νίκη, δήλωσε ότι οι παλαιστίνιοι κρατούμενοι θα ελευθερωθούν εντός δύο μηνών.

Δεδομένης της ιδιαίτερα τεταμένης σχέσης μεταξύ της Χαμάς και του Ισραήλ, η συμφωνία ανταλλαγής κρατουμένων θεωρείται ιδιαίτερα σημαντική. Παρόλο που συνεχίζει μια παράδοση δεκαετιών, αυτή η πρακτική έχει δεχτεί έντονη κριτική στο Ισραήλ, καθώς φέρνει τους ιθύνοντες στη δύσκολη θέση να αποφασίσουν μεταξύ τού να εξασφαλίσουν την απελευθέρωση ενός στρατιώτη και το ρίσκο ότι οι απελευθερωμένοι παλαιστίνιοι θα επιστρέψουν σε στρατιωτική δράση η οποία μπορεί να κοστίσει περισσότερες ζωές.

Στην προκειμένη περίπτωση, 1.000 άντρες κρατούμενοι και 27 γυναίκες, πρόκειται να αποκτήσουν και πάλι την ελευθερία τους , οι πρώτοι 450 την επόμενη εβδομάδα και οι υπόλοιποι εντός δύο μηνών.

Μεταξύ αυτών θα βρίσκονται και 315 κρατούμενοι οι οποίοι εκτίουν ποινή ισόβιας κάθειρξης, γεγονός που σημαίνει ότι έχουν καταδικαστεί για επιθέσεις που προκάλεσαν τον θάνατο ισραηλινών πολιτών.

Η απόφαση του Νετανιάχου να δεχτεί τη συμφωνία αναμένεται να έχει σημαντικό αντίκτυπο στο εσωτερικό της Γάζας, καθώς δίνει στην Χαμάς επιπλέον δύναμη έναντι του πιο μετριοπαθούς προέδρου Μαχμούντ Αμπάς.

(πηγή: Το Βήμα)

H συκοφαντία και οι κωλοτούμπες των γραφικών

Η ισοπέδωση των πάντων και η φτηνή λαϊκίστικη προπαγάνδα αποτελεί σήμα κατατεθέν των ψευτοπατριωτών που σκούζουν από τις εκπομπές τους, οι οποίες δεν έχουν να ζηλέψουν τίποτα από τη μεσημεριανή ζώνη. Ο λαϊκισμός άλλωστε και αυτή η προσπάθεια με φτηνές και πλάγιες μεθόδους να προσεγγίσουν λαϊκά στρώματα, αποτελεί κοινό σημείο των δεξιών παρατάξεων που αναδύθηκαν τα τελευταία χρόνια στην Ευρώπη.

Ο ΛΑΟΣ δεν θα μπορούσε να απέχει και στην κοινή τους προσπάθεια για «αποκομμουνιστικοποίηση της Ελλάδος», έφτασαν στο σημείο να σπιλώνουν χυδαία τη μνήμη του Λάκη Σάντα και να θίγουν χωρίς καμία ντροπή τον Μανώλη Γλέζο. Σε λίγο καιρό θα ακούσουμε ότι οι απελευθερωτές Ναζί έσωσαν τη χώρα από τον Κόκκινο Στρατό και ότι ο Χίτλερ κατάφερε να αποτρέψει τα σχέδια του Τίτο.

Και το χειρότερο είναι ότι έχουν ελεύθερο το πεδίο για να εκφέρουν δημόσια τον χειρότερης μορφής προπαγανδιστικό λόγο. Υπάρχουν πολλοί άλλωστε που ακούγοντάς τους τρίβουν τα χέρια τους από ικανοποίηση. Ακολουθεί το σχετικό θέμα του Δημήτρη Ψάρρα από την Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία.

Την προσεχή Τετάρτη η Αθήνα γιορτάζει την 67η επέτειο της απελευθέρωσής της από τη γερμανική κατοχή.

Υποτίθεται ότι το σύνολο του πολιτικού κόσμου τιμά και εμπνέεται από τον αγώνα της εθνικής αντίστασης και ξεχωρίζει ως μια από τις κορυφαίες ηρωικές πράξεις το κατέβασμα της γερμανικής σημαίας με τον αγκυλωτό σταυρό από το βράχο της Ακρόπολης το βράδυ της 30ής Μαΐου 1941. Ο Μανώλης Γλέζος και ο Λάκης Σάντας, που έφεραν σε πέρας το παράτολμο εγχείρημα, έχουν εδώ και δεκαετίες καταγραφεί ως ήρωες της σύγχρονης ιστορίας.

Ομως εδώ και λίγο καιρό η ηρωική αυτή πράξη τους αμφισβητείται. Στην αρχή η αμφισβήτηση περιοριζόταν σε περιθωριακά ακροδεξιά και συνωμοσιολογικά ιστολόγια. Μόνο που τον τελευταίο καιρό η σκυτάλη της συκοφαντίας πέρασε σε ένα κοινοβουλευτικό κόμμα. Σε αγαστή σύμπνοια με τον αρχηγό του που έχει κηρύξει τον αγώνα για την «αποκομμουνιστικοποίηση της Ελλάδος», ο βουλευτής Θεσσαλονίκης Κυριάκος Βελόπουλος έχει αποδυθεί τον τελευταίο καιρό σε μια προσπάθεια να αμφισβητήσει με κάθε τρόπο την ηρωική πράξη.

Ο κ. Βελόπουλος διατηρεί καθημερινή πολιτική-εμπορική εκπομπή σε πολλά κανάλια και ειδικεύεται στις «αποκαλύψεις». Αλλά ας δώσουμε το λόγο στον ίδιο τον Βελόπουλο: «Είχα πει για το Μανώλη το Γλέζο ότι είχα πολλές επιφυλάξεις για το πώς έγινε η ιστορία με τη γερμανική σημαία. Θα κάνω μια αποκάλυψη για την ιστορία αυτή. Κι αναγκάζομαι με πόνο ψυχής να την κάνω, γιατί αυτή είναι η δουλειά μας. Γιατί πιστεύω ότι κάποια στιγμή πρέπει να μάθει ο ελληνικός λαός την αλήθεια. [...] Είπα λοιπόν ότι μου φαίνεται περίεργο, διότι στρατό έχω πάει κι εγώ. Είχαμε την έπαρση και την υποστολή της σημαίας. Ρωτώ, λοιπόν, πώς είναι δυνατόν το βράδυ η γερμανική σημαία να μην έχει υποσταλεί; Ηταν ένα ερώτημα ρητορικό [sic] δικό μου» (Τηλεάστυ, 16.9.2011).

Από καιρό, λοιπόν, όπως εξηγεί ο ίδιος ο Βελόπουλος σε πολλές εκπομπές του, προσπαθούσε να αποδείξει ότι ο Γλέζος και ο Σάντας δεν κατέβασαν την κατοχική γερμανική σημαία από την Ακρόπολη, εφόσον το βράδυ οι σημαίες υποστέλλονται.

Πρόκειται για μια ένσταση που προβάλλουν εδώ και χρόνια κάθε λογής ακροδεξιά έντυπα και ιστολόγια. Μέχρι που κάποιος τους ψιθύρισε ότι όλες οι κατοχικές εφημερίδες δημοσιεύουν την επομένη της ηρωικής πράξης ανακοίνωση του γερμανού φρούραρχου, στην οποία αναφέρεται ρητά το γεγονός: «Κατά την νύκτα της 30ής προς την 31η Μαΐου υπεξαιρέθη η επί της Ακροπόλεως κυματίζουσα γερμανική πολεμική σημαία παρ' αγνώστων δραστών. Διενεργούνται αυστηραί ανακρίσεις. Οι ένοχοι και οι συνεργοί αυτών θα τιμωρηθώσι διά της ποινής του θανάτου» (Ελεύθερον Βήμα, 1.6.1941).

Μετά απ' αυτή την αδιάσειστη απόδειξη και με την άνεση που χαρακτηρίζει όλους τους τερατολόγους της ακροδεξιάς, ο Βελόπουλος αλλάζει το τροπάρι και προσπαθεί να λερώσει αυτή τη λαμπρή σελίδα της εθνικής αντίστασης με τη δήθεν αποκάλυψη για μια γυναίκα που υποτίθεται ότι έριξαν δόλωμα στους Γερμανούς οι Γλέζος και Σάντας. Μεταφέρουμε από την ίδια εκπομπή:

«Εγώ δεν είπα ότι δεν είναι αγωνιστής (ο Γλέζος). Αλλά ψάχνοντας τα αρχεία της Βουλής, στα Πρακτικά της Βουλής, στις 23 Δεκεμβρίου 1958, λένε -ήταν η ΕΔΑ τότε, οι αριστεροί, μαζί με τους δεξιούς, αριστεροί, κεντρώοι, δεξιοί- μάλωναν για το θέμα αυτό. Και ξέρεις τι είπαν; Δεν το διέψευσαν οι αριστεροί της ΕΔΑ τότε. Είπαν ότι όντως ο Γλέζος με τον Σάντα πήγαν στην Ακρόπολη, αλλά είχαν και μια συντρόφισσα μαζί. Μια γυναίκα μαζί. Και τη γυναίκα αυτή την έδωσαν ως δόλωμα όλο το βράδυ στους γερμανούς στρατιωτικούς, για να μην πω τι την κάναν τη συντρόφισσα. Ξέρεις... Κάναν σεξ όλο το βράδυ μαζί της, οι 4 Γερμανοί που φυλούσαν τη σημαία. Και πήραν τη σημαία ο Γλέζος με τον Σάντα με τρόπο πολύ απλό. Ανέβηκαν επάνω ενώ οι άλλοι πηδούσαν το χαντάκι, για να μην πω καμιά άλλη κουβέντα. [...] Ο Γλέζος έκανε ηρωική πράξη, αλλά έβαλε -ως προστάτης της ελληνικής σημαίας- μια γυναίκα να κοιμηθεί με Γερμανούς μαζί. Ολοι κοιμήθηκαν μαζί της. Αυτό λένε τα πρακτικά. Δεν θέλω να το πιστέψω, αλλά αυτό λένε τα πρακτικά της Βουλής. Και κανείς εκ των αριστερών δεν το διέψευσε».

Αφήνουμε κατά μέρος την ευκολία με την οποία ο βουλευτής του ΛΑΟΣ περνά από τη μια βεβαιότητα (ότι δηλαδή δεν κατέβηκε ποτέ η σημαία) στην άλλη (ότι μεσολάβησε η θυσία μιας γυναίκας). Είναι χαρακτηριστική της σοβαρότητας των επιχειρημάτων του. Αλλά ας εξετάσουμε τη δεύτερη «αποκάλυψη». Ο Βελόπουλος επικαλείται μια συνεδρίαση της Βουλής στις 23 Δεκεμβρίου 1958. Η ημερομηνία τον προδίδει ότι αντέγραψε και πάλι από ακροδεξιά ιστολόγια. Γιατί πράγματι υπάρχει αυτή η συζήτηση στη Βουλή, μόνο που έγινε στις 23 Ιανουαρίου 1959. Τη λαθεμένη ημερομηνία αναφέρουν τα ακροδεξιά ιστολόγια που διακινούν από το 2006 αυτή την άθλια συκοφαντία.

Οσο για την «αποκάλυψη» που έγινε στη Βουλή, αυτή προέρχεται από τα χείλη των Κωνσταντίνου Μανιαδάκη, του διαβόητου υφυπουργού ασφαλείας της δικτατορίας Μεταξά, γνωστού για τα βασανιστήρια και τις μεθόδους παραπληροφόρησης που χρησιμοποιούσε. Ο Μανώλης Γλέζος, διευθυντής τότε της «Αυγής», είχε συλληφθεί στις αρχές Δεκεμβρίου 1958 με την κατηγορία της κατασκοπίας. Ηταν ένας τρόπος κατατρομοκράτησης της αριστεράς που είχε κατορθώσει στις εκλογές της ίδιας χρονιάς να φτάσει το 24,5% και να γίνει αξιωματική αντιπολίτευση. Χρειαζόταν, βέβαια, να αμαυρωθεί το αγωνιστικό παρελθόν του Γλέζου. Γιατί πώς μπορεί να είναι κατάσκοπος ένας ήρωας της αντίστασης; Παρ' όλα αυτά, ακόμα και στο άγριο πολιτικό περιβάλλον της εποχής εκείνης κανένας δεν πήρε υπόψη του τις δήθεν αποκαλύψεις Μανιαδάκη. Από την ΕΔΑ χαρακτηρίστηκε παράφρονας, ενώ ακόμα και οι βουλευτές της ΕΡΕ δεν τον παρακολούθησαν.

Και πού τα σκέφτηκε αυτά ο Μανιαδάκης; Μα στην πρώτη αφήγησή του για το περιστατικό, ο Λάκης Σάντας εξηγούσε το λόγο που οι Γερμανοί δεν τους πήραν χαμπάρι: «Ακούσαμε γέλια Γερμανών ανάμικτα με γυναικείες φωνές προς τα Προπύλαια. Οι φρουροί είχαν οργιαστικό γλέντι» («Ελευθερία», 25.3.1945). Αυτή τη μαρτυρία ο Μανιαδάκης τη διέστρεψε για να εμφανίσει τη μυστηριώδη «συντρόφισσα» που δήθεν «θυσιάστηκε».

Ηρθε τώρα ο κ. Βελόπουλος να ταυτιστεί με τον Μανιαδάκη. «Σημείο των καιρών» που θα έλεγε και ο κ. Λιακόπουλος.

Θ.Σ

Η διαδρομή του μύθου

Σαν σήμερα το 1969, ο Ερνέστο Τσε Γκεβάρα εκτελούταν σε ηλικία 39 ετών από τη χούντα της Βολιβίας. Με αφορμή την μαύρη επέτειο, ακολουθεί ένα σύντομο χρονικό της ζωής του Τσε, όπως αποτυπώθηκε στον «Ιό» της Ελευθεροτυπίας στις 09/10/1997.

1928: Γέννηση του Ερνέστο Γκεβάρα ντε λα Σέρνα, πρώτου παιδιού του μηχανικού Ερνέστο Γκεβάρα Λιντς και της Σέλια ντε λα Σέρνα (14/6). Ακολουθούν, μέχρι το 1934, άλλα τρία παιδιά.

1947: Γράφεται στην ιατρική σχολή του Μπουένος Αϊρες.

1948: Περνά τις διακοπές του δουλεύοντας στο λεπροκομείο του Σαν Φρανσίσκο ντε Σανάρ, στα ορεινά της Κόρδοβα.

1951-52: Επτάμηνη περιπλάνηση με μοτοσικλέτα και ωτοστόπ στη Λατινική Αμερική (Αργεντινή, Χιλή, Βολιβία, Περού, Κολομβία, Βενεζουέλα) μαζί με το φίλο του Αλμπέρτο Γκρανάδο (29/12-26/7). Επιστροφή στο Μπουένος Αϊρες αεροπορικά, μέσω Μαϊάμι (Σεπτ).

1953: Πτυχιούχος της ιατρικής (12/6). Δεύτερο μεγάλο ταξίδι στη Λατ. Αμερική (7/7): Βολιβία, Περού, Ισημερινός, Παναμάς, Κοσταρίκα, Ονδούρα και Σαλβαδόρ. Άφιξη στη Γουατεμάλα (24/12).

1954: Απορρίπτει πρόταση για ένταξή του στο "Γουατεμαλέζικο Κόμμα Εργασίας" (ΚΚ) σαν προϋπόθεση για εργασιακή του `τακτοποίηση' (Φεβρ). Εισβολή μισθοφόρων της CΙΑ ανατρέπει την προοδευτική κυβέρνηση του Χάκομπο Αρμπενς (27/6). Συμμετοχή του Γκεβάρα στην ένοπλη πολιτοφυλακή της κομμουνιστικής νεολαίας, που επιχειρεί να αντισταθεί στους εισβολείς. Καταζητούμενος από την αστυνομία του νέου καθεστώτος, ζητά άσυλο στην πρεσβεία της Αργεντινής (τέλη Ιουλίου) και φεύγει στο Μεξικό (Σεπτ). Η CIA ανοίγει ατομικό φάκελό του (φθιν).

1955: Διάφορες δουλειές στην Πόλη του Μεξικού: πλανόδιος φωτογράφος, νυχτοφύλακας, φωτορεπόρτερ, βοηθός σε νοσοκομείο. Γνωριμία με τον εξόριστο Φιντέλ Κάστρο και τους συντρόφους του, που του δίνουν το προσωνύμιο "Τσε" (9/7). Γάμος του με την 30χρονη περουβιανή Ιλντα Γκαντέα Ακόστα, με την οποία συνδέεται από τη Γουατεμάλα (18/8). Ταξίδι στο Τσιάπας και το Γιουκατάν (Νοεμβ).

1956: Γεννιέται η κόρη του Ιλντίτα (15/2). Προετοιμασία για ανταρτοπόλεμο στην Κούβα με το "Κίνημα της 26ης Ιουλίου" (Μ26J) του Κάστρο. Σύλληψη του Τσε από τη μεξικανική αστυνομία (24/6), απόλυσή του ύστερα από κράτηση 57 ημερών (10/8). Απόβαση 82 μαχητών, μεταξύ των οποίων οι Γκεβάρα και Κάστρο, στην Κούβα με τη θαλαμηγό "Γκράνμα" (2/12). Αποδεκατισμός τους από το στρατό του Μπατίστα, τραυματισμός του Τσε (5/12). Είκοσι δύο επιζήσαντες καταφεύγουν στη Σιέρα Μαέστρα.

1957: Πρώτες μικρές νίκες των ανταρτών (Γεν). Ο Τσε προβιβάζεται σε κομαντάντε κι αναλαμβάνει τη διοίκηση της δεύτερης επαναστατικής φάλαγγας (22/7).

1958: Οι αντάρτες περνούν στην επίθεση (Ιούλ). Η φάλαγγα του Τσε διασχίζει την ανατολική Κούβα και καταφεύγει στα βουνά του Εσκαμπρέ, στο κέντρο του νησιού (Σεπτ-Οκτ). Τελική νίκη των επαναστατών στη μάχη της Σάντα Κλάρα (28-31/12).

1959: Φυγή του Μπατίστα (1/1), είσοδος της φάλαγγας του Τσε στην Αβάνα (2/1). Ο Γκεβάρα αναλαμβάνει διοικητής της στρατιωτικής ακαδημίας (13/1), αποκτά την κουβανική υπηκοότητα (9/2) και οργανώνει τις δίκες των βασανιστών του παλιού καθεστώτος. Πρώτο του άρθρο για τον ανταρτοπόλεμο, στην εφημερίδα Revoluciόn (19/2). Διαζύγιο (22/5) και δεύτερος γάμος του με την Αλέιδα Μάρτς, στέλεχος του Μ26J στη Σάντα Κλάρα την εποχή του αντάρτικου (2/6). Πρώτη διεθνής περιοδεία του σε Αίγυπτο, Σουδάν, Ινδία, Ινδονησία, Γιουγκοσλαβία και Κεϋλάνη, για τη δημιουργία δεσμών ανάμεσα στην Κούβα και το Μπλοκ των Αδεσμεύτων (12/6-8/9). Αναλαμβάνει διευθυντής του Εθνικού Ινστιτούτου Αγροτικής Μεταρρύθμισης (7/10) και, παράλληλα, πρόεδρος της Εθνικής Τράπεζας (26/11).

1960: Έκδοση του βιβλίου του "Ο Ανταρτοπόλεμος" (Απρ). Εθνικοποίηση των αμερικανικών εταιρειών στην Κούβα (6/8). Δεύτερη περιοδεία του Τσε σε Τσεχοσλοβακία, ΕΣΣΔ, Κίνα, Β. Κορέα και Αν. Γερμανία (22/10-23/12). Γέννηση του δεύτερου παιδιού του, της Αλέιδα (24/11).

1961: Αναλαμβάνει υπουργός Βιομηχανίας της Κούβας (23/2). Απόβαση μισθοφόρων της CIA στον Κόλπο των Χοίρων, αποκρούεται από τους Κουβανούς (17/4). Ομιλία του Τσε στην οικονομική διάσκεψη του Οργανισμού Αμερικανικών Κρατών, στην Πούντα ντελ Εστε της Ουρουγουάης: απόρριψη της `Συμμαχίας για την Πρόοδο' που εισηγούνται οι ΗΠΑ για τη Λατινική Αμερική (8/8). Επισκέψεις-αστραπή στην Αργεντινή και τη Βραζιλία (19-20/8).

1962: Εκδίωξη της Κούβας από τον Οργανισμό Αμερικανικών Κρατών (31/1) κι επιβολή πλήρους εμπορικού αποκλεισμού εις βάρος της από τις ΗΠΑ (3/2). "Δεύτερη διακήρυξη της Αβάνας", υπέρ του επαναστατικού αγώνα σε παναμερικανική κλίμακα (4/2). Γέννηση του Καμίλο, τρίτου παιδιού του Γκεβάρα (20/5). Νέα επίσκεψη του Τσε στην ΕΣΣΔ, υπογραφή συμφωνίας για οικονομική συνεργασία (27/8-7/9). Κρίση των πυραύλων (22-28/10), οργή των Κουβανών για το "ξεπούλημά" τους απ' τον Χρουστσόφ.

1963: Σύλληψη της μητέρας του Τσε στην Αργεντινή, κατά την επιστροφή της από ένα ταξίδι στην Κούβα, και φυλάκισή της (Απρ). Γέννηση της Σέλια, τέταρτου παιδιού του Τσε (14/6). Ταξίδι στην Τσεχοσλοβακία και την Αλγερία (Ιουν). Κυκλοφορεί το κείμενό του "Ο ανταρτοπόλεμος: μια μέθοδος", στο οποίο υποστηρίζει την αναγκαιότητα της ένοπλης πάλης σε πανηπειρωτική κλίμακα (Σεπτ). Νέος, ριζοσπαστικότερος νόμος για την αγροτική μεταρρύθμιση (4/10).

1964: Εκπροσωπεί την Κούβα στην παγκόσμια διάσκεψη για το εμπόριο και την ανάπτυξη, στη Γενεύη (25/3). Πανωλεθρία της απόπειρας για δημιουργία αντάρτικης εστίας στην Αργεντινή από το `δεύτερο κομαντάτε' -και φίλο του Γκεβάρα- Χόρχε Μασέτι (18/4). Τρίτη και τελευταία επίσκεψη του Τσε στη Μόσχα, όπου έχει συγκροτηθεί ένα εχθρικό γι' αυτόν λόμπι από τα λατινοαμερικανικά ΚΚ που αντιτίθενται στην ένοπλη πάλη (4-19/11). Σε ομιλία του στο Σαντιάγο της Κούβας, καταγγέλλει την `ηττοπάθεια' των ΚΚ της Λατ. Αμερικής (30/11). Επίσκεψη στη Ν. Υόρκη ( 4-13/12) και ομιλία του στη ΓΣ του ΟΗΕ υπέρ των απελευθερωτικών κινημάτων του Τρίτου Κόσμου (11/12). Αμέσως μετά, ξεκινά μια τρίμηνη περιοδεία στην Αφρική (Αλγερία, Μαλί, Κονγκό-Μπραζαβίλ, Γουϊνέα, Γκάνα, Δαχομέη, Αίγυπτος, Τανζανία) και την Κίνα, που θα διαρκέσει μέχρι το Μάρτιο του 1965.

1965: Γέννηση του 5ου και τελευταίου παιδιού του, του Ερνέστο (24/2). Τελευταία δημόσια ομιλία του στο Αλγέρι, στο 2ο Οικονομικό Σεμινάριο Αφροασιατικής Αλληλεγγύης: κάλεσμα για ενιαίο αντιιμπεριαλιστικό αγώνα σε παγκόσμια κλίμακα, σκληρή κριτική στις άνισες ανταλλαγές μεταξύ του "σοσιαλιστικού μπλόκ" και του Τρίτου Κόσμου (25/2). Επιστροφή στην Κούβα, τελευταία δημόσια εμφάνισή του στο αεροδρόμιο της Αβάνας (15/3). Επιστολή παραίτησής του από όλα τα επίσημα αξιώματα και την κουβανική υπηκοότητα. Μυστική αναχώρησή του για την Αφρική (1/4). Άφιξη στο Νταρ-Ες- Σαλάμ της Τανζανίας (19/4). Συμμετοχή του Τσε και 150 περίπου κουβανών εθελοντών στο επαναστατικό κίνημα του Κονγκό-Ζαϊρ (Μάιος-Νοέμβριος). Αποχώρηση από το Κονγκό, μετά την ήττα των επαναστατικών δυνάμεων (23/11).

1966: Παραμονή ινκόγκνιτο στο Νταρ-Ες-Σαλάμ. Συγγραφή μιας φιλοσοφικής πραγματείας και μιας οξείας κριτικής του σοβιετικού Εγχειριδίου Πολιτικής Οικονομίας, που μένει αδημοσίευτη μέχρι σήμερα (Γεν. - Μαρτ.). Ταξίδι στην Πράγα, όπου παραμένει επίσης ινκόγκνιτο, προετοιμάζοντας την επικείμενη επιχείρησή του στη Λατ. Αμερική. Ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες για παραμονή του για ένα διάστημα στην Ανατ. Γερμανία (Μαρτ. - Ιουλ.). Επιλογή της Βολιβίας, ως προνομιακού πεδίου δημιουργίας αντάρτικης εστίας με προοπτική ανταρτοπόλεμο σε παναμερικανική κλίμακα, ύστερα από εισήγηση του Κάστρο (Ιουν.). Επιστροφή στην Κούβα ινκόγκνιτο (21/7) και προετοιμασίες. Άφιξη στη Λα Πας με το ψευδώνυμο Αδόλφο Μένα Γκονσάλες (3/11), εγκατάσταση στην αντάρτικη βάση του Νακαχουασού. Ρήξη με το γενικό γραμματέα του ΚΚ Βολιβίας, Μάριο Μόνχε, για το ζήτημα της καθοδήγησης του ένοπλου αγώνα (31/12).

1967: Καταγγελία του αντάρτικου από το ΚΚΒ και διαγραφή των μελών της νεολαίας του που ακολούθησαν τον Γκεβάρα (8-10/1). Ανακάλυψη της παρουσίας των ανταρτών από το στρατό (11/3) και κατάληψη της βάσης του Νακαχουασού (17/3). Πρώτη επιθετική ενέργεια του Εθνικοαπελευθερωτικού Στρατού (ELN) του Τσε (23/3). Δημοσιεύεται το μήνυμα του Τσε προς την Τριηπειρωτική: `Εμπρός για 2,3, πολλά Βιετνάμ' (16/4). Σύλληψη του γάλλου συγγραφέα Ρεζί Ντεμπρέ κι επιβεβαίωση της παρουσίας του Τσε στη Βολιβία (20/4). Τραυματισμός και σύλληψη του Γκεβάρα σε συμπλοκή με το στρατό στο φαράγγι του Γιούρο (8/10). Εκτέλεσή του την επομένη, με διαταγή της βολιβιανής χούντας.

Καλωσήρθατε στη χώρα των δούλων

Αποφάσεις σοκ για την εργασία, την αμοιβή των μισθωτών και την κοινωνική υπόσταση της χώρας έλαβε η κυβερνητική επιτροπή. Πυροδοτώντας παράλληλα κοινωνική έκρηξη και ενδοκυβερνητική αναταραχή.

Τη σημαντικότερη, σύμφωνα με τις πρώτες πληροφορίες, κατά τη 18μηνη περίοδο των σκληρών μέτρων του Μνημονίου, η οποία παράλληλα προοιωνίζεται και τη σκληρότερη δοκιμασία συνοχής της κυβέρνησης.

Με τις αποφάσεις της κυβερνητικής επιτροπής:

α) Οι κλαδικές συμβάσεις δεν θα επεκτείνονται -προκειμένου να καλύψουν όσους είναι εκτός συνδικάτων και όσους εργάζονται σε επιχειρήσεις-μη μέλη των αντίστοιχων εργοδοτικών Ενώσεων- για μια διετία,

β) οι εργαζόμενοι δεν θα καλύπτονται από την ευνοϊκότερη διάταξη (σύμβαση), και

γ) οι επιχειρησιακές συμβάσεις θα μπορούν να συνάπτονται και από Ενώσεις προσώπων σε επιχειρήσεις κάτω των 50 ατόμων (από τα 2/3 των εργαζομένων). Ουσιαστικά έτσι δεν υφίσταται λόγος διάκρισης με τις ειδικές επιχειρησιακές συμβάσεις, αφού οι επιχειρησιακές όχι μόνο θα υπερισχύουν των κλαδικών ή ομοιεπαγγελματικών, αλλά θα μπορούν να συνάπτονται μεταξύ εργοδότη και ομάδας εργαζομένων, οι οποίοι θα ελέγχονται από τον εργοδότη. Οι δε προβλέψεις αυτών θα κατισχύουν κάθε άλλης (συλλογικής) ρύθμισης.

Εργοδοτικές τέλος;

Παράλληλα, με τη μη επέκταση των συμβάσεων (έστω για δύο έτη, αλλά όλοι γνωρίζουμε ότι ούτε η τρόικα θα φύγει το 2013 ούτε επανέρχεται ό,τι καταργείται) διαλύονται οι εργοδοτικές ενώσεις. Και αυτό στο βαθμό που συμμετοχή σε αυτές σημαίνει σεβασμός στις κλαδικές συμβάσεις, άρα μεγαλύτερους μισθούς. Κατά συνέπεια, όχι μόνο οι ομοσπονδίες (π.χ. η Ομοσπονδία Ιδιωτικών Υπαλλήλων που υπογράφει κλαδική σύμβαση), αλλά ούτε η ΓΣΕΕ δεν θα βρίσκει συνομιλητή (κοινωνικό εταίρο) προκειμένου να διαπραγματευτεί το μισθό ασφαλείας (ανειδίκευτου εργάτη). Και αυτό καθώς η Συνομοσπονδία Ελληνικού Εμπορίου και η ΓΣΕΒΕΕ ενδέχεται να διαλυθούν λόγω απροθυμίας συμμετοχής των επιχειρηματιών... Αρα, ως αποτέλεσμα δεν θα υπάρχει τρόπος διασφάλισης του βασικού μισθού.

Οι εργαζόμενοι κατ' αυτόν τον τρόπο βγαίνουν εκτός Ευρώπης, προκειμένου να πληρωθούν οι δανειστές και να εκποιηθεί ο δημόσιος πλούτος μαζί με τους... δούλους. Η κυβερνητική επιτροπή, κατόπιν υποδείξεως της τρόικας, αποφάσισε -στην ουσία- να καταργηθούν οι συλλογικές διαπραγματεύσεις στη χώρα, να εκλείψει κάθε συλλογική προστασία και να διαλυθεί το υφιστάμενο κατώφλι προστασίας (ελάχιστος μισθός). Ετσι, οι εργαζόμενοι μετατρέπονται σε είλωτες, η κατανάλωση διαλύεται ανακυκλώνοντας την κρίση -αυξάνοντας τις απολύσεις-, οι επισφάλειες των τραπεζών αυξάνονται (μη εξυπηρέτηση των δανείων) και τα έσοδα των Ταμείων καταρρέουν μετατρέποντας τις συντάξεις σε απλά επιδόματα φτώχειας.

ΓΣΕΕ: Χωρίς πάτο

Η πλήρης ευθυγράμμιση της κυβέρνησης με τις απαιτήσεις των δανειστών προκάλεσε μια μάλλον βίαιη αντίδραση από τη ΓΣΕΕ, η οποία αφενός ακύρωσε το προγραμματισμένο για σήμερα ραντεβού με την τρόικα, ενώ από την άλλη ο Γ. Παναγόπουλος δήλωνε: «Οχι μόνο "το βαρέλι δεν έχει πάτο", αλλά και η κυβερνητική υποχωρητικότητα δεν έχει τελειωμό». Ενώ σε άλλο σημείο αναφέρει: «Ας μην "κοπιάζει" άλλο η κυβέρνηση να κρατήσει τη χώρα στην Ευρώπη και στο ευρώ. Με τέτοιες αποφάσεις βγάζει τους Ελληνες εργαζόμενους εκτός ευρωπαϊκής προστασίας, εκτός ευρωπαϊκού κοινωνικού κεκτημένου, εκτός ευρωπαϊκού πολιτισμού, δηλαδή εκτός αυτού που είναι η πραγματική Ευρώπη». Και ο πρόεδρος της ΓΣΕΕ καταλήγει: «Την ύστατη στιγμή καλώ την κυβέρνηση να μη νομοθετήσει αυτά που η τρόικα επιτάσσει, γιατί έτσι ανοίγει την πόρτα (μάλλον γκρεμίζει τους τοίχους) για αμοιβές και εργασιακές σχέσεις τύπου Κίνας, Ινδίας και χωρών του τρίτου κόσμου».

Σε επίπεδο Κοινοβουλευτικής Ομάδας αναμένονται πολλές και άκαμπτες αντιδράσεις για την κατάργηση των κλαδικών συμβάσεων. Η πρώην υπουργός Εργασίας Λούκα Κατσέλη, έχει δηλώσει ότι δεν θα ψηφίσει μια τέτοια ρύθμιση.

Ωστόσο, σύμφωνα με πληροφορίες της «Ε», η εν λόγω διάταξη αναμένεται να προκαλέσει και αντιδράσεις εντός του υπουργικού συμβουλίου, με ορισμένα μέλη διατεθειμένα να προχωρήσουν μέχρι τα άκρα. Σε ορισμένες περιπτώσεις προκειμένου (και) να διασκεδάσουν τυχόν αρνητικές εντυπώσεις από τις εν θερμώ δηλώσεις του παρελθόντος... *


ΚΚΕ: Ταξικό έγκλημα
«Την ώρα που η κυβέρνηση παριστάνει ότι δήθεν υπερασπίζεται τις συλλογικές συμβάσεις και ενώ τις έχει υπονομεύσει εδώ και καιρό, μεθοδεύει την πλήρη κατάργησή τους με την επέκταση των λεγόμενων επιχειρησιακών συμβάσεων και το πάγωμα της επέκτασης των κλαδικών συμβάσεων«» σχολίασε το ΚΚΕ, με αφορμή την κυβερνητική επιτροπή.
«Πρόκειται περί μιας ακόμα αθλιότητας που διαπράττει σε βάρος των εργαζομένων, ολοκληρώνοντας ένα ακόμα ταξικό έγκλημα. Τα μέτρα αυτά είναι προαποφασισμένα και δεν έχουν καμία σχέση με το χρέος και τα ελλείμματα. Πάνε κατ' ευθείαν στην τσέπη της εργοδοσίας», ανέφερε το ΚΚΕ στην ίδια ανακοίνωση.

ΣΥΝ: Φονικά εγκλήματα
«Η κυβέρνηση έδωσε ακόμα δύο θανάσιμα χτυπήματα στις κλαδικές συλλογικές συμβάσεις εργασίας και στους μισθούς των εργαζομένων στον ιδιωτικό τομέα», σχολίασε ο ΣΥΡΙΖΑ.
«Με τη διετή αναστολή της επέκτασης των κλαδικών συλλογικών συμβάσεων εργασίας δημιουργεί στον ίδιο κλάδο εργαζόμενους δυο ταχυτήτων, αυτούς για τους οποίους θα ισχύουν και τους άλλους στους οποίους δεν θα ισχύουν οι κλαδικές συμβάσεις και θα παίρνουν πολύ μικρότερους μισθούς», αναφέρει το ίδιο σχόλιο.

(Πηγή: Ελευθεροτυπία)

Δι’ ευχών των «ελεύθερων πολιορκημένων» της Γάζας

Το παρακάτω κείμενο αποτελεί ελεύθερη απόδοση ιδεών από τον Σύλλογο Αλληλεγγύης στον Παλαιστινιακό Λαό ΙΝΤΙΦΑΝΤΑ, σχετικά με την απαγόρευση στους Παλαιστίνιους να παρακολουθήσουν τη συναυλία της Αλεξίου στη Λωρίδα της Γάζας.

Αγαπητή κα Χάρις Αλεξίου,

(ή επιτρέψτε μας) Χαρούλα μας,

Με χαρά μάθαμε όλοι/ες οι Παλαιστίνιοι/ες ότι, παρά το κάλεσμα μιας κάποιας αυτοαποκαλούμενης παλαιστινιακής κοινωνίας των πολιτών αλλά και κάποιων Ισραηλινών ακτιβιστών για πολιτιστικό μποϊκοτάζ του ισραηλινού απαρτχάιντ μέχρι να σταματήσει τα εγκλήματα και να συμμορφωθεί με το διεθνές δίκαιο, εσείς δε θα ακολουθήσετε το παράδειγμα άλλων καλλιτεχνών (όπως οι Ρότζερ Γουότερς, Νατάσσα Άτλας, Έλβις Κοστέλο κ.α.) και θα έρθετε να τραγουδήσετε στην ιστορική Παλαιστίνη – συγνώμη, στο Ισραήλ.

Γνωρίζουμε ότι και εσείς όπως και άλλοι Έλληνες καλλιτέχνες ( Γιάννης Κότσιρας, Ντέμης Ρούσος, Γιώργος Νταλάρας, Γλυκερία κ.α.) δεν μπλέκετε την πολιτική με την τέχνη και έρχεστε να τραγουδήσετε για την ειρήνη και για όλους τους λαούς της περιοχής, που άλλωστε έχουν κοινές πολιτιστικές ρίζες.

Δυστυχώς η χαρά μας για τον ερχομό σας μετριάζεται από το γεγονός ότι δεν θα μπορέσουμε να παραβρεθούμε όπως τόσο πολύ θα θέλαμε, στη συναυλία σας.

Πάνω από 1,5 εκατομμύριο κάτοικοι της Λωρίδας της Γάζας, στην πλειονότητά μας παιδιά, στην πλειονότητά μας πρόσφυγες της «Νάκμπα» (δηλ. της καταστροφής, της εθνοκάθαρσης του ’48), βρισκόμαστε αποκλεισμένοι μέσα στη Λωρίδα και δεν μας επιτρέπεται όχι απλώς να βγούμε για να παρακολουθήσουμε τη συναυλία σας, αλλά πέραν ελαχίστων εξαιρέσεων, ούτε για να πάμε σε νοσοκομεία ή να σπουδάσουμε.

Άλλα περίπου 2,5 εκατομμύρια από εμάς, επίσης μεταξύ των οποίων πολλοί πρόσφυγες του ‘48, βρισκόμαστε αποκλεισμένοι (ακόμα και μεταξύ μας) στη Δυτική Όχθη και πλέον δε μας επιτρέπεται να επισκεφτούμε την περιοχή στην οποία θα δώσετε συναυλία, όχι μόνο για να την παρακολουθήσουμε, αλλά ούτε καν για να πάμε να δουλέψουμε για ένα μεροκάματο όπως κάναμε παλιά. Αλλά ακόμα και αν μας άφηναν, θα έπρεπε να περάσουμε τόσα πολλά τσεκπόιντς καθώς και το Τείχος, που είναι αμφίβολο αν θα προλαβαίναμε να φτάσουμε εγκαίρως, στην ώρα μας για τη συναυλία σας.

Πάνω από 5 εκατομμύρια άλλοι είμαστε διασκορπισμένοι ανά τον κόσμο πρόσφυγες του ’48 («κρατάει χρόνια αυτή η κολόνια »…) και δεν μας επιτρέπεται να επισκεφτούμε τα χωριά μας που καταστράφηκαν τότε (ανάμεσά τους και η Καισάρεια όπου τραγουδάτε συνήθως), τα σπίτια μας, τους συγγενείς μας αλλά κυρίως δεν μας επιτρέπεται να έρθουμε στη συναυλία σας. Σκεφτόμασταν πάντως να το προσπαθήσουμε, διοργανώνοντας ειρηνικές πορείες για να επιστρέψουμε στην περιοχή που θα τραγουδήσετε, αλλά τις τελευταίες φορές που προσπαθήσαμε κάτι τέτοιο, τον περασμένο Μάιο και τον Ιούνιο, κάποιοι –όχι προφανώς από τους θαυμαστές σας- μας υποδέχτηκαν με πραγματικά πυρά και είχαμε δεκάδες νεκρούς.

Σκεφτόμασταν έστω να πάρουμε το αεροπλάνο και να έρθουμε μόνο και μόνο για τη συναυλία σας. Αλλά την τελευταία φορά που κάποιοι ξένοι το προσπάθησαν, τον περασμένο Ιούλιο, βρέθηκαν στοιβαγμένοι κατά εκατοντάδες στα κρατητήρια του αεροδρομίου Μπεν Γκουριόν. Μέχρι και με πλοίο θα ερχόμασταν αλλά όταν κάποιοι που έχουμε πάρει ξένη υπηκοότητα προσπαθήσαμε με πολλούς ξένους φίλους μας το 2010 κάτι παρόμοιο, να πάμε στη Γάζα με πλοία, κάποιοι Ισραηλινοί – σίγουρα όχι από τους θαυμαστές σας -  μας επιτέθηκαν, σκότωσαν 8 Τούρκους συνταξιδιώτες μας και έναν Αμερικανό τουρκικής καταγωγής, τραυμάτισαν δεκάδες και αφού μας ξυλοκόπησαν ή μας έκαναν ηλεκτροσόκ με τέιζερ, μας στοίβαξαν κατά εκατοντάδες σε φυλακές και τελικά μας απέλασαν. Ευτυχώς το 2011 όταν προσπαθήσαμε να κάνουμε την ίδια τρέλα, ο πρωθυπουργός της χώρας σας, της Ελλάδας, ο κ. Παπανδρέου, (προφανώς ενθυμούμενος την αδερφική φιλία του μακαρίτη του πατέρα του με τον επίσης εκλιπόντα Γιάσερ Αραφάτ), μας προστάτευσε σαν πατέρας και με τη συνδρομή πάνοπλων λιμενικών μας απέτρεψε από το να πάθουμε τα ίδια και χειρότερα.

Περίπου 5.500 χιλιάδες από εμάς μεταξύ των οποίων εκατοντάδες παιδιά,  βρισκόμαστε φυλακισμένοι/ες σε ισραηλινές φυλακές, ακόμα και σε φυλακές-στρατόπεδα στην έρημο. Όπως καταλαβαίνετε είναι αμφίβολο αν θα μας δοθεί όχι 5ήμερη άδεια, όπως γίνεται στη χώρα σας, αλλά ούτε άδεια μισής ημέρας για να μπορέσουμε να έρθουμε στη συναυλία σας. Εμείς πάντως θα το προσπαθήσουμε και είμαστε διατεθειμένοι/ες να κάνουμε ακόμα και απεργία πείνας για να διεκδικήσουμε ολιγόωρη άδεια και να μπορέσουμε έτσι να παρακολουθήσουμε τη συναυλία σας.

Χιλιάδες από εμάς βρισκόμαστε ανάπηροι στα σπίτια μας (ή ακόμα στα νοσοκομεία) μετά από τραυματισμούς όχι μόνον από άγριους ξυλοδαρμούς εποίκων και φαντάρων – σίγουρα όχι εκ των θαυμαστών σας – , αλλά και από όχι-και-τόσο-«πλαστικές» σφαίρες, πραγματικά πυρά, οβίδες, βόμβες, πυραύλους, λευκό φώσφορο κ.λπ. Πραγματικά ονειρευόμασταν να έρθουμε στη συναυλία σας, αλλά οι γιατροί προς το παρόν δεν μας το επιτρέπουν.

Τέλος πάνω από 6.500 χιλιάδες από εμάς, εκ των οποίων περίπου το 1/5 παιδιά, από τα οποία το ¼ κάτω των 12 ετών, έχουμε σκοτωθεί τα τελευταία 11 χρόνια από ισραηλινά πυρά και όπως καταλαβαίνετε ειδικά εμείς είναι λιγάκι δύσκολο να παραβρεθούμε. Παρόλα αυτά να είστε σίγουρη πως θα σας ακούσουμε «από την άκρη του ουρανού».

Συγνώμη λοιπόν που όλοι εμείς οι Παλαιστίνιοι θαυμαστές και θαυμάστριές σας δε θα μπορέσουμε τελικά να έρθουμε στη συναυλία σας στην καρδιά της ιστορικής Παλαιστίνης – συγνώμη, Ισραήλ – αλλά είμαστε σίγουροι/ες ότι «η αγάπη σας θα μας βρει όπου και να ‘μαστε».

«Δι’ ευχών»:

Των «ελεύθερων πολιορκημένων» της αποκλεισμένης Λωρίδας της Γάζας

Των «εντοιχισμένων» της κατεχόμενης Δυτικής Όχθης

Των εκτοπιζόμενων της κατεχόμενης Ανατολικής Ιερουσαλήμ

Των εξόριστων-προσφύγων της παλαιστινιακής διασποράς

Των Παλαιστινίων φυλακισμένων

Των Παλαιστινίων τραυματιών και αναπήρων

Των Παλαιστινίων μαρτύρων

Όλων των Παλαιστινίων θαυμαστών και θαυμαστριών σας

Για την ελεύθερη απόδοση των ιδεών:

Σύλλογος Αλληλεγγύης στον Παλαιστινιακό Λαό ΙΝΤΙΦΑΝΤΑ

Υ.Γ. Γνωρίζουμε πόσο πολύ έχετε πληγεί και εσείς κα Αλεξίου από την οικονομική κρίση που πλήττει τη χώρας σας και όχι μόνο. Και πόσο ανάγκη έχετε τα έσοδα αυτής της συναυλίας. Το γεγονός πως δε θα μπορέσουμε να παραβρεθούμε στη συναυλία σας, δε σημαίνει ότι δε θέλουμε να σας στηρίξουμε σε αυτή τη δύσκολη στιγμή σας. Στείλτε μας έναν αριθμό λογαριασμού και εμείς θα σας στείλουμε το αντίτιμο του εισιτηρίου. Δε θέλουμε τίποτα σε αντάλλαγμα. Μόνο να συμβάλλετε και εσείς ώστε σε επόμενη συναυλία σας στην ιστορική Παλαιστίνη – συγνώμη, Ισραήλ – να μπορέσουμε –τουλάχιστον κάποιοι/ες από εμάς –  να παραβρεθούμε. Ευχαριστούμε εκ των προτέρων.

(Πηγη: intifadagr)

«H πίεση βολεύει την κυβέρνηση»

Mία ενδιαφέρουσα προσέγγιση στο θέμα της κρίσης στην Ελλάδα έκανε ο ανταποκριτής του γερμανικού περιοδικού Spiegel στην Ελλάδα, Φέρρυ Μπατζόγλου, ο οποίος τόνισε ότι η πίεση που ασκείται από την Τρόικα ουσιαστικά βολεύει την κυβέρνηση, προκειμένου να περάσουν τα μέτρα πιο εύκολα.

Υποστήριξε επίσης, σύμφωνα με τις επαφές και το ρεπορτάζ του, ότι η έκτη δόση θα δοθεί, ωστόσο το θέμα που πρέπει να απασχολεί τους πολίτες είναι η ανυπαρξία της κυβέρνησης, η οποία αποτελεί ουσιαστικά μαριονέτα των υπολοίπων.

Μιλώντας στην ραδιοφωνική εκπομπή του gazzetta.gr, ο Μπατζόγλου υποστήριξε:«Είμαστε με την πλάτη στον τοίχο, η Ελλάδα βρίσκεται με την πλάτη στον τοίχο, είναι πολύ κρίσιμες οι μέρες που διανύουμε, το έχει καταλάβει και ο κάθε σκεπτόμενος και μη πολίτης που βρίσκεται εντός της χώρας. Πρέπει να μελετήσουμε και τα λάθη που έχουν γίνει στο παρελθόν για να σχεδιάσουμε τα επόμενα βήματα. Η κυβέρνηση είναι σε πολύ μεγάλη πίεση, παίζεται όμως και ένα παιχνίδι, σχετικά με το πόσες μέρες έχει η Ελλάδα χρήματα για να πληρώσει μισθούς συντάξεις και άλλες υποχρεώσεις. Πιστεύω ότι σε ανώτατο επίπεδο, επίπεδο πρωθυπουργού και στενού περιβάλλοντος στην κυβέρνηση, υπάρχει μια στρατηγική για να κρατήσει ψηλά την πίεση, επειδή η συγκυρία είναι πολύ ευνοϊκή όσον αφορά την έκτη δόση. Τις επόμενες μέρες, όλον τον Οκτώβριο και τον Νοέμβριο το ελληνικό κράτος δεν κινδυνεύει με χρεοκοπία.

Χρεοκοπία σημαίνει ότι δεν πληρώνεις κάποιο ομόλογο που λήγει και ότι προκύπτουν στάσεις πληρωμών. Η Ελλάδα για καλή μας τύχη δεν έχει αυτό το πρόβλημα γιατί δεν λήγει κανένα ομόλογο. Αυτό σημαίνει ότι χρεωκοπία βάση ορισμού, αυτό το πιστωτικό γεγονός, δεν υφίσταται τον Οκτώβρη και τονΝοέμβρη για τον απλούστατο λόγο ότι δεν λήγει κανένα ομόλογο. Για αυτό το λόγο παίζεται ένα παιχνίδι, για να αυξηθεί η πίεση προς το εσωτερικό, πχ τους υπουργούς που διαφωνούν για τα μέτρα. Κρατιέται μία πίεση στο μάξιμουμ, για να  μπορέσει να βάλει την αντιπολίτευση, τα συνδικάτα, τους πολίτες, τους αγανακτισμένους κ.ο.κ τέτοια πίεση, ώστε να περάσουν αυτά τα μέτρα».

Σχετικά με το άμεσο μέλλον, πρόσθεσε: «Αυτά που βιώνουμε εδώ και δύο χρόνια σε ότι αφορά την Ελλάδα αλλά και γενικότερα το ευρώ είναι πρωτόγνωρα πράγματα. Αν ρωτήσετε 100 οικονομολόγους για το τι προβλέπουν για τις επόμενες μέρες θα ακούσετε 100 διαφορετικές εκδοχές σαν απαντήσεις. Εγώ είμαι δημοσιογράφος, δεν κάνω προβλέψεις κατ` επάγγελμα, δεν είμαι... μετεωρολόγος. Πιστεύω όμως ότι οπωσδήποτε δεν πρέπει να ανησυχεί ο κόσμος, η έκτη δόση θα δοθεί, για αυτό εξήγησα και το παιχνίδι τακτικής. Το θέμα μακροπρόθεσμα δεν είναι αυτό όμως. Δεν  μπορούμε να κοιτάμε μόνο τη δόση. Αυτό που λείπει είναι ότι ενώ οι έξω και πρωτίστως οι Γερμανοί που έχουν πάρει την πρωτοβουλία σε σχέση με όλο αυτό που παίζεται στην Ευροζώνη, η Ελληνική κυβέρνηση φαίνεται τελείως αμήχανη, δεν παίρνει καμιά πρωτοβουλία ,δεν κάνει παιχνίδια η ίδια με ποδοσφαιρικούς όρους.

Όλα τα σενάρια υπάρχουν μόνο απ` έξω. Η ελληνική πλευρά δεν έχε ούτε ένα σχέδιο β` ούτε ένα γ`. Καλά καλά δεν μπορεί να εκτελέσει ένα σχέδιο α`, το οποίο της σερβίρεται απ` έξω και της λένε ότι πρέπει να υλοποιηθεί. Υπάρχουν θέματα δημοκρατίας και εθνικής ανεξαρτησίας. Πολλοί Γερμανοί πολιτικοί το λένε ανοιχτά ότι πρέπει να παραχωρήσουμε κυριαρχικά δικαιώματα και εθνική ανεξαρτησία για ένα διάστημα, φοβούμαι όμως ότι αυτό θα κρατήσει πολύ και θα έχει πολλές σοβαρές επιπτώσεις για μία χώρα που γέννησε τη δημοκρατία. Αυτά είναι τα κρίσιμα ερωτήματα που εμείς ως Έλληνες και η κυβέρνηση που έχει την εξουσία πρέπει να σκεφτεί αυτά τα πράγματα. Έχει χάσει την μπάλα η κυβέρνηση τελείως».

Τα κλασσικά εικονογραφημένα της αντίστασης

Ένα εξώφυλλο κόμικ που απευθύνεται σε παιδιά με ένα χαμογελαστό αγόρι ζωσμένο με εκρηκτικά δεν είναι και ό,τι πιο συνηθισμένο. Ο Αιγύπτιος συγγραφέας παιδικών βιβλίων, Αχμέντ Ζαγκούλ το χρησιμοποιεί όχι για να προάγει τη βία, αλλά για να προωθήσει την λογοτεχνία της αντίστασης.

Έχοντας ήδη αντλήσει έμπνευση από τις ισραηλινοαραβικές μάχες και τον αγώνα των Παλαιστίνιων, ο Ζαγκούλ ετοιμάζεται να επικεντρωθεί στη χώρα του, προκειμένου μέσω του κόμικ να ενημερώσει για το μαζικό κίνημα που εκθρόνισε τον Χόσνι Μουμπάρακ μετά από τρεις δεκαετίες.

Ο Ζαγκούλ τονίζει ότι τα κόμικ του δεν ενθαρρύνουν την βία στα παιδιά, αλλά τα εισάγουν στην λογοτεχνία της αντίστασης, την οποία θεωρεί πολύ σημαντική για την επόμενη γενιά, που θα αναλάβει θέσεις-κλειδιά στη χώρα. "Έχουμε συνηθίσει τα παιδιά να παίζουν στους κήπους, να γελούν και να είναι γενικά σε ειρήνη. Αλλά η πραγματικότητα δείχνει ότι υπάρχει πόλεμος και τρόμος. Και η ιστορία του πολέμου και του τρόμου είναι ισχυρή", τονίζει χαρακτηριστικά.

Ο Μικρός Επαναστάτης αποτελεί ένα από τα έξι βιβλία που θα εκδοθούν τον Φεβρουάριο, στην επέτειο της εξέγερσης και διηγείται την ιστορία του μικρού Γιασίν, ο οποίος αποφασίζει να κατέβει στην πλατεία Ταχρίρ και να συμμετέχει στις διαμαρτυρίες. "Θα πάω στην επανάσταση! Όπου όλοι φωνάζουν δυνατά και μιλούν με φωνές σαν κεραυνούς. Στον κόσμο που θέλει να ανατρέψει το καθεστώς!", διηγείται ο Γιασίν στη μικρή του αδερφή και αφού φτιάχνει ένα πλακάτ με το οποίο απαιτεί δικαιοσύνη, ισότητα και εξάλειψη στης φτώχιας συνεχίζει, πριν κατέβει στις πορείες όπου ελεύθεροι σκοπευτές σημαδεύουν τον κόσμο και τον πνίγουν στα δακρυγόνα: "Η καρδιά μου ήταν μαζί τους εκείνη την κρύα νύχτα, όπου τρυπούσαν τα σώματά τους για να βελτιώσουν την κατάσταση στη χώρα μας, για να εξωθήσουν τον δικτάτορα που την κατέστρεψε στη φυγή.

Ο Ζαγκούλ, ο οποίος έχει βραβευτεί από το Υπουργείο Πολιτισμού της Αιγύπτου, υποστηρίζει ότι τα παιδιά πρέπει να μάθουν από μικρά τις αρχές της δημοκρατίας, προκειμένου να βοηθήσουν στο μέλλον στη δημιουργία μιας καλύτερης Αιγύπτου. Και η έμπνευσή του προέρχεται από την πραγματικότητα. Όταν είδε παιδιά, μαζί με τον 14χρονο γιο του να οργανώνονται για να αντιμετωπίσουν μαζί με τον απλό κόσμο τις δυνάμεις του Μουμπάρακ. όταν τους είδε να φτιάχνουν αυτοσχέδια όπλα, όπως μολότοφ από άδεια μπουκάλια pepsi και να αντιπαραθέτουν ξύλα και πέτρες στους στρατιωτικούς και παραστρατιωτικούς, που δεν δίσταζαν να πυροβολούν στο ψαχνό ακόμα και παιδιά.

Θ.Σ

Εμείς γίναμε… Ελλάδα

9.111 χιλιόμετρα. Τόση είναι η οδική απόσταση μεταξύ της πρωτεύουσας της Δανίας, Κοπεγχάγης και της αντίστοιχης της Ινδίας, Νέο Δελχί. Απόσταση διόλου ευκαταφρόνητη , ακόμα και για τον πιο ριψοκίνδυνο ταξιδιώτη. Ακόμα και έτσι, όμως, οι χιλιάδες των χιλιομέτρων που χωρίζουν τις δυο χώρες δε συγκρίνονται με τίποτα με τη χαώδη διαφορά μεταξύ της σημερινής εικόνας της Ελλάδας και των όσων χαρμόσυνων έταζε προεκλογικά ο πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου, προτού αναλάβει τη διακυβέρνηση της χώρας, πριν δύο ακριβώς χρόνια.

Τότε, δηλαδή, που μιλώντας σε μια από τις δεκάδες πανηγυρικές προεκλογικές συγκεντρώσεις του και ανάμεσα σε άλλες «αισιόδοξες» ατάκες του τύπου «λεφτά υπάρχουν», υποσχόταν ότι η Ελλάδα θα γινόταν «Δανία του Νότου». Μόλις χθες, όμως, με μια ίδιου τύπου «παρομοίωση» ο κ. Παπανδρέου σχολίασε ότι «δε θα γίνουμε Ινδία», ως μια προσχηματική πρώτη αντίδραση στην Τρόικα, η οποία δρώντας πλέον ανεξέλεγκτη και ζητώντας «γη και ύδωρ» από τον Ελληνικό λαό, απαίτησε να καταργηθεί (και τυπικά) η Συλλογική Σύμβαση Εργασίας στον ιδιωτικό τομέα και να μειωθούν περαιτέρω οι κατώτατοι μισθοί των 600 και 700 ευρώ!

Η σύγκριση, ωστόσο, του αγαπητού ΓΑΠ με την ασιατική χώρα ήταν τουλάχιστον άστοχη. Μάλλον, κανείς δεν έχει ενημερώσει τον πρωθυπουργό ότι η Ινδία, που έμμεσα φωτογράφησε ως υποανάπτυκτη, εξελίσσεται σε οικονομική υπερδύναμη, στα πρότυπα της γειτονικής της Κίνας. Ούτε του υπενθύμισαν ότι, σύμφωνα με διεθνείς αναλυτές, η Ινδική οικονομία αναπτύσσεται με φρενήρεις ρυθμούς και το 2013 αναμένεται ότι οι αναπτυξιακοί της ρυθμοί θα ξεπεράσουν αυτούς της Κίνας. Ξέχασαν, επίσης, να του αναφέρουν το γεγονός ότι πολλοί οικονομολόγοι εκτιμούν ότι η ανάπτυξη της ινδικής οικονομίας θα είναι μεγαλύτερη από κάθε άλλη μεγάλη οικονομία για τα επόμενα 25 χρόνια. Επιπλέον, ο κ. Παπανδρέου προφανώς ξεχνά ότι η Ινδία είναι μια χώρα που έχει αναπτύξει δικό της πυρηνικό αλλά και διαστημικό πρόγραμμα.

Και όλα αυτά τη στιγμή που, υπό τους φόβους ενός παγκόσμιου οικονομικού κραχ, όλες οι μεγάλες κυβερνήσεις παγκοσμίως έχουν πέσει πάνω από τη χώρα μας, προκειμένου να τη σώσουν από τη χρεωκοπία, με τους επικεφαλής προέδρους και πρωθυπουργούς τους, αν και δεν το διατυπώνουνε επακριβώς, να εύχονται «να μην γίνουμε Ελλάδα». Ο κ. Παπανδρέου της προεκλογικής Δανίας και της μετεκλογικής Ινδίας, δείχνει να μην έχει συνειδητοποιήσει αυτό που ο όλος ο υπόλοιπος κόσμος έχει ήδη κάνει: ότι εμείς «καταφέραμε» να γίνουνε… Ελλάδα!

Σ.Β.

Βλακόστρωτο

Αποφάσισα να κάτσω μετά από καιρό να δω τα λεγόμενα ενός πολιτικού της αντιπολίτευσης σε δελτίο ειδήσεων. Ήταν ο υφυπουργός οικονομικών νομίζω, αλλά αυτό έχει λίγη σημασία.

Έχει ενδιαφέρον όταν διαβάζεις τον ξύλινο λόγο που εκφωνούν όλοι απομαγνητοφωνημένο. Εκεί καταλαβαίνεις την ουσία που... δεν υπάρχει. Εν πάσει, περιπτώσει, η Έλη Στάη αρκετές φορές  γέλασε με εκείνο το περίεργο γελάκι της και έκανε τον συνομιλητή της να της να μαζευτεί και να της πει ότι έχει περισσότερη εμπειρία από εκείνον. Μου ήρθε στο μυαλό το τραγούδι που ακολουθεί των Active Member.

Το "Βλακόστρωτο" βρίσκεται στο δίσκο "Στον καιρό του Αλλόκοτου φόβου" ο οποίος κυκλοφόρησε το 2001, αλλά δεν θα μπορούσε να είναι πιο επίκαιρος. Αποτελεί ουσιαστικά μια αφήγηση σε έναν γερό-ανυπότακτο, τον Μάνο Χατζιδάκι, πάνω σε λούπα του οποίου έχει στηριχτεί μουσικά και το κομμάτι. Ξεκινώντας, ο B.D Foxmour αναφέρει πως "και που φωνάζω, τίποτα δεν κάνω".  Έγιναν οι μεγαλύτερες πορείες διαμαρτυρίας. Μεγάλες απεργίες που παρέλυσαν την χώρα. Καταλήψεις σε σχολεία. Ε και; Πέρα από το να τις μειώσουν και να απελευθερώσουν τα σκυλιά τους πάνω στον κόσμο, δεν ίδρωσε το αυτάκι τους.

"Το καθεστώς μας ερεθίστηκε και θέλει να είναι συνέχεια από πάνω". Εντάξει, αυτό είναι διαχρονικό. Τώρα όμως παραείναι από πάνω. Και είναι ακριβώς αυτό. Ούτε κυβέρνηση, ούτε δημοκρατική παράταξη, ούτε κράτος. Καθεστώς. Ανεξαρτήτως κυβερνώντος κόμματος.

"Πολιτισμός σε αποσύνθεση, φτάνει κι Ολυμπιάδα, αυτό μας έλειπε από πάνω". Η Ολυμπιάδα πέρασε και... ακούμπησε. Απίστευτα χρέη, ανεκμετάλλευτες εγκαταστάσεις-φαντάσματα, που στέκουν εκεί για να μας θυμίζουν την εποχή της ευμάρειας. Όσο για τον πολιτισμό; Κρίση-κρίση, αλλά θα ξεσπάσουμε στα μπουζούκια. Προς θεού, Έλληνες είμαστε. Θα... ερεθίσουμε το καθεστώς, θα το αφήσουμε να είναι μονίμως από πάνω, αλλά τα μπουζούκια δεν θα μας τα πάρει. Θα γίνουν το σύγχρονο πολυτεχνείο μας.

"Θα ξεράσω στην πατρίδα μου". Φυσικά, αφού την χτυπούν τατουάζ και την επικαλούνται οι νοσταλγοί του Αδόλφου με τα πογκρόμ τους κατά των μεταναστών. Αλήθεια, αυτό ποτέ δεν το κατάλαβα. Πως ως Χρυσαυγίτης δηλώνεις πατριώτης και παράλληλα υμνείς τον Χίτλερ και τους Ναζί! Για την πατρίδα που την ελέγχουν οι πολυεθνικές η λύση είναι οι τσάμπα τσαμπουκάδες στους μετανάστες. Αλλά προς θεού, να είμαστε πολλοί. Μην γίνει καμιά έκπληξη, μας "πάρουν" και ξεφτιλιστούμε. Δέκα σε έναν είναι μια καλή αναλογία.

"Έχουμε βλάκα πρωθυπουργό/ κι έναν πιο βλάκα πολιτισμού υπουργό/ έχουμε βλάκα αρχιεπίσκοπο/ κι έναν πιο βλάκα για χρόνια δήμαρχο/ έχουμε βλάκες στο γυαλί/ έχουμε βλάκες στο τελευταίο σκαλί...". Δεν χρειάζεται κανένα σχόλιο. Οι τίτλοι βέβαια είναι ενδεικτικοί, δυστυχώς δεν γινόταν να χωρέσουν όλα τα αξιώματα προκειμένου να μην μείνει κανείς παραπονεμένος.

Λίγο στο "Μάνο, θα στήσω μόνος τη παγίδα μου, ψάχνω κουράγιο και θα τη κάνω" διαφωνούμε. Η παραίτηση δεν είναι λύση, αν και καμία φορά δεν φαίνεται να υπάρχει άλλη επιλογή.

Θ.Σ

«Καμπανάκι» και από ΟΗΕ

Καθημερινότητα αποτελούν πλέον οι βίαιες ρατσιστικές επιθέσεις εναντίον αλλοδαπών στο Κέντρο –κυρίως-  αλλά και σε πολλούς δήμους της Αττικής, από ομάδες νεοφασιστών και δήθεν πατριωτών, ακροδεξιάς αντίληψης και ιδεολογίας. Η διογκούμενη οικονομική ύφεση και η εκρηκτική αύξηση της ανεργίας προσφέρει στα μέλη αυτών των ομάδων το κατάλληλο «άλλοθι» για να εκφράσουν τα άρρωστα και διεστραμμένα ένστικτα τους, με ξυλοδαρμούς εναντίον ανυπεράσπιστων μεταναστών. Στοχοποιούν αδύναμους και καταπιεσμένους ανθρώπους, παρουσιάζοντας τους ως υπαίτιους για όλα τα δεινά της ελληνικής κοινωνίας.



Μόνο εναντίον μεταναστών πακιστανικής καταγωγής, σημειώθηκαν ογδόντα επιθέσεις τον τελευταίο μήνα, σύμφωνα με στοιχεία της πακιστανικής κοινότητας της Αθήνας, ενώ δεκάδες αντίστοιχες επιθέσεις σημειώνονται σε αρκετούς νομούς της ελληνικής επαρχίας . Καταγγελίες επίσης αναφέρουν ότι σε πολλά από αυτά τα περιστατικά έγιναν υπό την ανοχή –τουλάχιστον- της αστυνομίας, άνδρες της οποίας… περιπολούσαν στις περιοχές όπου σημειώθηκαν οι επιθέσεις. Την ίδια στιγμή, αν και το σύνολο σχεδόν των ρατσιστικών επιθέσεων έχει καταγγελθεί στα οικία αστυνομικά τμήματα και έχουν υποβληθεί οι σχετικές μηνύσεις, ωστόσο, δεν έχει διεξαχθεί η παραμικρή έρευνα των αστυνομικών αρχών για τον εντοπισμό των δραστών.  Με αφορμή την ανησυχητική αύξηση των κρουσμάτων ρατσιστικής βίας η Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες έδωσε στη δημοσιότητα το παρακάτω κείμενο – ανακοίνωση:

«Κλιμάκιο της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες επισκέφτηκε τον Ρ.Α., Αφγανό αιτούντα άσυλο, στο νοσοκομείο «Σωτηρία» στην Αθήνα στις 19 Σεπτεμβρίου. Ο Ρ.Α. είχε μεταφερθεί στο νοσοκομείο, τρεις μέρες νωρίτερα, με εσωτερική αιμορραγία στο θώρακα, την κοιλιακή χώρα και την πλάτη που σύμφωνα με τη δικογραφία έγιναν με αιχμηρό αντικείμενο. Όπως όλα δείχνουν ήταν μία ακόμη επίθεση με ρατσιστικά  κίνητρα. «Παραλίγο να τον χτυπήσουν στην καρδιά», λέει ο Α.Α., φίλος του Ρ.Α. Και οι δύο ανήκουν στη φυλή των Χαζάρα, μια από τις φυλές του Αφγανιστάν πολλά μέλη της οποίας αντιμετωπίζουν σοβαρές διώξεις στη χώρα τους.  Στο πλευρό του Ρ.Α. στο νοσοκομείο βρίσκονταν πάντα κάποιοι συμπατριώτες του. Εκεί όμως βρίσκονταν και Έλληνες συνάδελφοί του από την τεχνική εταιρεία όπου εργάζεται τα τελευταία έξι χρόνια.

Ο 24-χρονος Ρ.Α., σε άπταιστα ελληνικά, δυσκολεύεται να ανακαλέσει στη μνήμη του το περιστατικό…

«Ήταν Παρασκευή (16/9) βράδυ, γύρω στις 9 μ.μ.. Στεκόμουν μπροστά στην εξώπορτα της πολυκατοικίας μου μαζί με δύο φίλους μου. Και οι τρεις μοιραζόμαστε το ίδιο διαμέρισμα. Περιμέναμε έναν ακόμα φίλο μας για να πάμε για ποδόσφαιρο». Ξαφνικά, ένα χαλαρό βράδυ Παρασκευής μεταμορφώθηκε σε κόλαση. Περίπου 15 άντρες και μία γυναίκα πλησίασαν τους τρεις φίλους και άρχισαν να φωνάζουν. «Από πού είστε; Πηγαίνετε αμέσως πίσω στη χώρα σας! Φύγετε! Έξω από εδώ! Δεν σας θέλουμε. Στα τσακίδια! Πόσοι μένετε στο ίδιο διαμέρισμα;» Κλώτσησαν έναν από τους φίλους του, ο οποίος κατάφερε να ξεφύγει. Ο δεύτερος διέφυγε αλλά ο Ρ.Α. παγιδεύτηκε για λίγα λεπτά και τότε ήταν που άρχισαν να τον χτυπούν με ιδιαίτερη μανία.

«Ήταν μία από τις καθημερινές επιθέσεις που λαμβάνουν χώρα στην περιοχή με θύματα Αφγανούς, κυρίως πρόσφυγες,» ανέφερε στην Ύπατη Αρμοστεία κατά τη διάρκεια της επίσκεψής της στο νοσοκομείο η Ευγενία Κουνιάκη, δικηγόρος του Ρ.Α…

«Ο Αφγανός μάρτυρας και παθών, τους αναγνώρισε και απαίτησε από την αστυνομία την σύλληψή τους. Για πρώτη φορά οι δράστες οδηγήθηκαν στην αστυνομία και στη δικαιοσύνη.» δήλωσε η Ευγενία Κουνιάκη η οποία έχει την αίσθηση ότι οι Αφγανοί αισθάνονται μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση.

«Οι κατηγορίες για τους τρεις, σύμφωνα με τη δικογραφία,  είναι για επικίνδυνες σωματικές βλάβες από κοινού» επεσήμανε η Ευγενία Κουνιάκη. «Τα δύο από αυτά τα άτομα – η μία είναι γυναίκα – εκτιμάται ότι συνδέονται με το ακροδεξιό κόμμα της Χρυσής Αυγής». Η δίκη είχε αρχικά προσδιοριστεί για τις 27 Σεπτεμβρίου, αλλά αναβλήθηκε για τις 12 Δεκεμβρίου, ύστερα από σχετικό αίτημα της υπεράσπισης.  Μόλις μερικά λεπτά μετά τη δολοφονική επίθεση εναντίον του Ρ.Α. και των δύο φίλων του, λίγα τετράγωνα πιο μακριά, ο Γ.Ρ., ένα 17χρονο αγόρι από το Αφγανιστάν, δέχτηκε άγρια επίθεση και μεταφέρθηκε στο ΚΑΤ με σοβαρά τραύματα στο κεφάλι και το πρόσωπο. Λίγο έλειψε να χάσει την όρασή του.

Εξαιτίας της κλιμάκωσης των επιθέσεων με ρατσιστικά κίνητρα στην
πρωτεύουσα, ο Πρόεδρος της Αφγανικής Κοινότητας, Γιονούς Μοχαμαντί, απέστειλε στον Πρωθυπουργό και σε άλλα μέλη της κυβέρνησης επιστολή, στην οποία απαριθμεί τα περιστατικά που έλαβαν χώρα τους τελευταίους δύο μήνες. Καταγγέλλει καθημερινές βίαιες επιθέσεις εναντίον μεταναστών και προσφύγων, πολλοί από τους οποίους είναι ανήλικοι. Στην πλειονότητα των περιπτώσεων, τα θύματα χρειάστηκε να διακομιστούν στο νοσοκομείο.

Ο Πρόεδρος της Εθνικής Επιτροπής για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου, Κωστής Παπαϊωάννου, ανέφερε στην Ύπατη Αρμοστεία:

«Τα περισσότερα εγκλήματα με ρατσιστικό κίνητρο όχι μόνο δεν εξιχνιάζονται αλλά ούτε καν καταγράφονται ως τέτοια.  Δεκάδες κακουργηματικές πράξεις σε βάρος της ζωής και της σωματικής ακεραιότητας προσώπων μένουν στο σκοτάδι. Η αντιμετώπιση της ρατσιστικής βίας σε συνθήκες κοινωνικής και οικονομικής κρίσης είναι μια τεράστια πρόκληση.» Η Ύπατη Αρμοστεία έχει ζητήσει επανειλημμένα την παραπομπή των δραστών ρατσιστικής βίας στη δικαιοσύνη, όπως και να διασφαλιστεί ότι παρόμοια περιστατικά δεν θα συμβούν στο μέλλον. Παρόλα αυτά, τόσο η σοβαρή οικονομική κρίση που αντιμετωπίζει η Ελλάδα όσο και η μη ελεγχόμενη παρουσία αλλοδαπών, που είχε ως αποτέλεσμα την περιθωριοποίηση πολλών υπηκόων τρίτων χωρών στο κέντρο της Αθήνας, αποτελούν παράγοντες που επιβαρύνουν και επιδεινώνουν μια ήδη τεταμένη και συναισθηματικά βεβαρημένη κατάσταση.

Η υπερχρεωμένη Ελλάδα προσπαθεί να τα βγάλει πέρα με μία δυσανάλογη εισροή ατόμων χωρίς χαρτιά, εξαιτίας της γεωγραφικής της θέσης στα εξωτερικά σύνορα της Ε.Ε. Υιοθετήθηκαν μεν νόμοι για την αναμόρφωση του ελληνικού συστήματος ασύλου και τη διαχείριση των μεταναστευτικών και προσφυγικών ρευμάτων, πρέπει όμως να γίνουν περισσότερα για να υπάρξει συμμόρφωση με τα πρότυπα ανθρωπίνωνδικαιωμάτων, καθώς η χώρα έχει δεχτεί οξεία κριτική από πολλούς φορείς ανθρωπίνων δικαιωμάτων, με πιο πρόσφατη τη δήλωση του Δικαστηρίου της Ε.Ε. ότι  μπορεί να παραβιαστούν τα δικαιώματα των αιτούντων άσυλο εάν αυτοί επιστραφούν στην Ελλάδα.

«Η Ελλάδα βρίσκεται στη διαδικασία αναμόρφωσης του συστήματος ασύλου της ώστε να συνάδει με τα διεθνή πρότυπα», δήλωσε ο Επικεφαλής της Ύπατης Αρμοστείας στην Ελλάδα, Γιώργος Τσαρμπόπουλος, συμπληρώνοντας «Όμως ένα δίκαιο και αποτελεσματικό σύστημα διαχείρισης του ασύλου δεν αποτελεί πανάκεια. Σε καιρούς κοινωνικής και οικονομικής κρίσης συνηθίζεται ν να αναζητούν ορισμένοι αποδιοπομπαίους τράγους, και υπάρχει πρόσφορο έδαφος για εκμετάλλευση της κατάστασης από ακραίους κύκλους». «Η πολιτεία και η ελληνική κοινωνία πρέπει να δείξουν μηδέν ανοχή στη ρατσιστική βία», συμπλήρωσε ο κ. Τσαρμπόπουλος.

Σ.Β.

Η παραδοχή της τρομοκρατίας του Ισραήλ

Η Παλαιστίνη βρίσκεται στο επίκεντρο της διεθνούς κοινότητας, καθώς σήμερα (23/9) θα κατατεθεί στον Μπαν Κι Μουν το αίτημα αναγνώρισης Παλαιστινιακού Κράτους από τον ΟΗΕ και στη συνέχεια θα ακολουθήσει ψηφοφορία από το Συμβούλιο Ασφαλείας.

Tο ζήτημα της αναγνώρισης από τον Οργανισμό έχει ήδη εξελιχθεί σε... χοντρό πόκερ, με βάση τα εκατέρωθεν συμφέροντα. Οι ΗΠΑ πιέζουν ώστε να μην κατατεθεί το αίτημα στηρίζοντας το Ισραήλ, η Γαλλία και ο Σαρκοζί προτείνει μια ενδιάμεση και ημιτελής λύση σε καθεστώς παρατηρητή και ενώ υπολόγιζε στην στήριξη του Κάμερον και της Αγγλίας και στη δημιουργία ενός Αγγλο-γαλλικού άξονα, τελικά ο Κάμερον έκανε πίσω. Την ίδια στιγμή, η Τουρκία προτείνει την άνευ όρων αναγνώριση του Παλαιστινιακού κράτους και τονίζει ότι η λύση Σαρκοζί είναι ακριβώς σαν την πρόταση που είχε υποβάλλει για την Τουρκία, προκειμένου να μην είναι πλήρες μέλος της Ε.Ε.

Μέσα σε αυτόν τον διπλωματικό... οργασμό, δημοσιεύτηκε στον Independent μία επιστολή του Νοάμ Σαιούτ, ο οποίος  είναι πρώην αξιωματικός του Ισραηλινού στρατού και νυν μέλος της ΜΚΟ "Σπάζοντας την Σιωπή", η οποία συλλέγει και δημοσιεύει καταθέσεις από στρατιώτες, ενώ προσπαθεί προβάλλει την πραγματικότητα από την κατοχή. Η επιστολή παρουσιάζει εξαιρετικό ενδιαφέρον, καθώς αποτελεί μία παραδοχή της κρατικής τρομοκρατίας του Ισραήλ στις Παλαιστινιακές κοινότητες και εκφράζει την γραμμή του Ισραήλ για συνέχεια της στρατιωτικής κατοχής στα Παλαιστινιακά εδάφη, από κάποιον που αποτελούσε εντολοδόχο και εκτελεστή του συστήματος. Ακολουθεί η επιστολή μεταφρασμένη στα ελληνικά.

To 1979, τη χρονιά που γεννήθηκα, η ισραηλινή κατοχή της Γάζας και της Δυτικής Όχθης υπήρχε ήδη για 12 χρόνια. Ήμουν 10 κατά την πρώτη Παλαιστινιακή εξέγερση, όταν ο πατέρας μου και οι σύντροφοί του σε μια εφεδρική μονάδα οδήγησαν με τη βία αθώους Παλαιστίνιους έξω από τα σπίτια και τα μαγαζιά τους και σε μια μορφή συλλογικής τιμωρίας, τους έστειλαν να καθαρίσουν τους δρόμους από τα γκράφιτι κατά του Ισραήλ.

Όταν μπήκα στο στρατό, "γιορταζόταν" η 30η επέτειος της κατοχής και τρία χρόνια νωρίτερα, ως νέος αξιωματικός, είχα σταλεί με τους στρατιώτες μου να αντιμετωπίσω την δεύτερη ιντιφάντα. Σε έναν μήνα ξεσηκωμού σκοτώσαμε εκατοντάδες Παλαιστίνιους και πολλοί περισσότεροι πληγώθηκαν από πραγματικά πυρά.

Μας είχαν πει ότι στόχος μας ήταν "Να καυτηριάσουμε μέσα στη συνείδηση της Παλαιστινιακής κοινωνίας των πολιτών την αντίληψη ότι η τρομοκρατία δεν πληρώνει". Για να το καταφέρουμε, έπρεπε να "αποδείξουμε την παρουσία μας". Αυτό σήμαινε να εισβάλουμε στις κατοικημένες περιοχές της Παλαιστίνης οποιαδήποτε ώρα, μέρα ή νύχτα, πετώντας χειροβομβίδες κρότου-λάμψης, δακρυγόνα, πυροβολώντας στον αέρα ή στις δεξαμενές νερού, προκαλώντας θόρυβο και φόβο.  Ακριβώς για τον ίδιο λόγο εξαπολύαμε εκδικητικές επιθέσεις, καταστρέφοντας τα σπίτια των οικογενειών των τρομοκρατών ή σκοτώνοντας στην τύχη Παλαιστίνιους αστυνομικούς, ένοπλους ή άοπλους. Οφθαλμός αντί οφθαλμού. Αν επιτίθονταν σε έναν δρόμο, εμείς τον κλείναμε για τους Παλαιστίνιους. Αν πέταγαν πέτρες σε αμάξια ή σε δρόμους, εφαρμόζαμε απαγόρευση κυκλοφορίας στο κοντινότερο χωριό..

Το στρατιωτικό καθεστώς του Ισραήλ στον πληθυσμό της Παλαιστίνης διανύει τώρα το 45ο έτος του και ενώ η Παλαιστινιακή βία έχει μειωθεί δραματικά, οι Ισραηλινοί στρατιώτες ακόμα καταθέτουν ότι τους ανατίθεται να διαταράξουν την καθημερινή ρουτίνα στις Παλαιστινιακές περιοχές, να προκαλέσουν στις τοπικές κοινότητες το αίσθημα της συνεχούς καταδίωξης. Καταθέσεις από περισσότερους από 750 στρατιώτες και αξιωματικούς που υπηρέτησαν στα Κατεχόμενα Εδάφη την περασμένη δεκαετία, κάνουν ξεκάθαρο ένα πράγμα: Από την πλευρά του Ισραηλινού στρατού, η κατοχή δεν είναι ένα προσωρινό μέτρο ελέγχου του πληθυσμού. Δεν υπάρχει τέλος στον ορίζοντα.

Αυτοί που αντιτίθενται στην αναγνώριση του Παλαιστινιακού κράτους πέφτουν στην παγίδα της λανθασμένης αντίληψης ότι η κατοχή στο Ισραήλ είναι προσωρινή και ότι στόχος του είναι να δημιουργήσει πολιτικό χώρο για Δημοκρατία σε μια μελλοντική Παλαιστίνη. Αυτή η άποψη κάνει την κατοχή ηθικά αποδεκτή. Γιατί αν μια κατοχή έχει χαρακτήρα μονιμότητας, δεν μπορεί παρά να μην είναι νομιμοποιημένη, όχι μόνο επειδή ό κυβερνήτης είναι ξένος, αλλά επίσης επειδή ο έλεγχος των ανθρώπων μέσω του εξαναγκασμού και στρατιωτικών εντολών είναι ανήθικος.

Ακόμα κι αν δεχτούμε ότι μία 44χρονη κατοχή είναι προσωρινή σε ένα κράτος 63 χρονών. Αν αγνοήσουμε την πραγματικότητα των εκατοντάδων χιλιάδων Ισραηλινών Εβραίων στα Παλαιστινιακά εδάφη, ή την ύπαρξη δύο ξεχωριστών και άνισων νομικών καθεστώτων που έχουν επιβληθεί στις δύο εθνικές ομάδες στο ίδιο μικρό κομμάτι γης, είναι δύσκολο να παραμείνουμε αισιόδοξοι για τις προθέσεις του Ισραήλ να εκκενώσει, όταν ακούμε τις αναφορές των στρατιωτών στην ΜΚΟ "Σπάζοντας τη Σιωπή", η οποία συλλέγει καταθέσεις.

Πρέπει να δεχτούμε την πραγματικότητα ότι ο στρατός δεν σκοπεύει να αποσυρθεί από τα Κατεχόμενα Εδάφη και ότι το status quo είναι το σχέδιο της Ισραηλινής κυβέρνησης για το μέλλον. Πρέπει να αντικρίσουμε τα λόγια του Ισραηλινού Υπουργού Εξωτερικών που ζει σε Παλαιστινιακή γη και υποστηρίζει ότι δεν θα υπάρξει ειρήνη ούτε σε πενήντα χρόνια.

Όταν η ασφάλεια και η ευημερία συνεχίζουν να ανθίζουν για "εμάς" και η ελευθερία συνεχίζει να στερείται από «αυτούς», είναι δύσκολο να σκεφτείς κάποια άλλη, μη βίαια πράξη που η Παλαιστινιακή ηγεσία μπορεί να πάρει, πέραν από την αναζήτηση της διεθνούς βοήθειας, για να τελειώσει η Ισραηλινή κατοχή.

Θ.Σ

Παιδεία; Όχι, καταστολή!

Tην ώρα που τα παιδιά στα σχολεία δεν έχουν εγκαταστάσεις και βιβλία, δουλεύοντας με φωτοτυπίες, διέρρευσε το μπουγιουρντί της καταστολής από την ΕΛ.ΑΣ.

Σύμφωνα με την εφημερίδα «Το Βήμα», μετά και τις κινητοποίησεις για τη ΔΕΘ το κόστος για την ΕΛ.ΑΣ έχει ανέλθει από την αρχή του χρόνου στα 13.5 εκατομμύρια ευρώ! Μόνο 1.5 εκ. υπολογίζεται ότι κόστισε η μαζική κινητοποίηση για τη ΔΕΘ, ενώ το μεγαλύτερο μέρος του ποσού έχει σπαταληθεί για τις μετακινήσεις αστυνομικών υπό το φόβο... επεισοδίων.  Τους τελευταίους μήνες, υπολογίζεται ότι ερρίφθησαν περίπου 5.000 χημικά, τα οποία αντιστοιχούν σε περίπου 400.000 ευρώ, ενώ ο πόλεμος και η ασυδοσία της αστυνομίας στην Κερατέα συμπληρώνει το σκηνικό.

Νομίζω πως δεν χρειάζεται περαιτέρω σχολιασμός. Τα παραπάνω ποσά αποτελούν μία ακόμα τρανταχτή απόδειξη της επένδυσης που γίνεται στην καταστολή, προκειμένου να αποφευθχεί η πλήρης έκφραση της κοινωνικής αναταραχής.  Η βίαη καταστολή ακόμα και προς τους απλούς διαδηλωτές αποσκοπεί ακριβώς σε αυτό:

Στο να εξαλειφθεί κάθε είδος αντίδρασης και αντίστασης στην ισοπέδωση των πάντων, την εκμηδένιση των δικαιωμάτων  και την άμβλυνση των κοινωνικών διαφορών. Η κατασταλτική δράση της αστυνομίας εκλαμβάνεται ως αναγκαιότητα. Ως μία κανονικότητα με θεσμική νομιμοποίηση. Η καταστολή είναι το όπλο τους και τα όπλα κοστίζουν....

Θ.Σ

Aντί αφιερώματος...

Θα μπορούσαμε να κάνουμε ένα μεγάλο και ωραίο αφιέρωμα για την σημερινή επέτειο της 11ης Σεπτεμβρίου. Αντ` αυτού, επιλέγουμε την προβολή ενός ντοκιμαντέρ, την μεταφορά στις οθόνες του βιβλίου της Ναόμι Κλάιν «Το Δόγμα του Σοκ».

Το έργο του βρετανού Μάικλ Γουίντερμποτομ εξηγεί αναλυτικά το πως η επιβολή σοκ σχετίζεται με το ελεύθερο πεδίο για την εφαρμογή νεοφιλελεύθερων πρακτικών σε οικονομίες χωρών, οι οποίες ανεξαιρέτως έχουν καταστροφικές συνέπειες. Αναλύει τον καπιταλισμό της καταστροφής, μία νέα οικονομία με πρώτη ύλη τον φόβο και εξηγεί πως μετά την επίθεση της 9/11 η πολεμική βιομηχανία των ΗΠΑ ξεπέρασε σε κέρδη μαζί αυτές του Χόλιγουντ και της μουσικής.

Το Δόγμα του Σοκ ορίζεται από την Ναόμι Κλάιν ως:  Η συστηματική λεηλασία της δημόσιας σφαίρας μετά από κάποια καταστροφή. Από τις χούντες της λατινικής Αμερικής μέχρι το Ιράκ και το Αφγανιστάν, αυτή η καταστροφή μπορεί να αποτελεί έναν πόλεμο οποίος έχει επιβληθεί προκειμένου να γίνει αυτή η λεηλασία, η ακόμα και φυσικές καταστροφές όπως αυτές του τυφώνα Κατρίνα στην Νέα Ορλεάνη και του τσουνάμι στη Σρι Λάνκα, όπου δεν επέτρεπαν στους κάτοικους να επιστρέψουν μέχρι στα συντρίμμια των σπιτιών τους να κατασκευαστούν τεράστιες τουριστικές μονάδες.

Aκολουθεί ολόκληρο το ντοκιμαντέρ με ελληνικούς υπότιτλους:

Θ.Σ

Bιάζοντας το μπάσκετ και την ιστορία

Το τι έχουμε ακούσει μετά την ήττα της Εθνικής από την ΠΓΔΜ δεν περιγράφεται. Είναι ώρες-ώρες που λες και κάποιοι ζουν σε παράλληλο σύμπαν, όπου ο νέος Παγκόσμιος Πόλεμος εξελίσσεται στην Λιθουανία και η χώρα μας μόλις έχασε ντροπιαστικά τον πόλεμο.

Είναι πραγματικά κρίμα, όχι μόνο για το μπάσκετ αυτό καθεαυτό που περνάει σε δεύτερη μοίρα με τις εθνικιστικές κορώνες κάποιων, αλλά κυρίως για εμάς τους ίδιους και την ιστορία μας. Δηλαδή δεν είναι ντροπή να μιλάς για Μακεδονομάχους και για τα... κόκαλα του Παύλου Μελά;  Σε μια εποχή όπου βιαζόμαστε ανελλιπώς από τη νέα τάξη πραγμάτων και τους οικονομικούς μηχανισμούς, τρελαινόμαστε με εθνικιστικές παρακρούσεις για μια ήττα της Εθνικής στο Eurobasket. Λες και είναι δύσκολο να κατανοήσουν κάποιοι ότι απλά ήταν καλύτεροι και κέρδισαν. Ενα ματς, όχι το τρόπαιο. Αντ` αυτού μόνο ότι δεν μπήκαν στην Θεσσαλονίκη δεν έχουμε ακούσει ακόμα...

Δεν θα μπω σε λεπτομέρειες για το ζήτημα της ονομασίας. Είναι γεγονός όμως ότι το θέμα θα μπορούσε να είχε λυθεί εν τη γενέσει του με μια, ας πούμε, σύνθετη λύση με γεωγραφικό προσανατολισμό και τώρα θα ασχολούμασταν με το μείζον ζήτημα των Βαλκανίων, αυτό του Κοσσόβου. Επίσης δεν θέλω να ασχοληθώ με θεωρίες συνομωσίας, αν και το παρακάτω αποτελεί καταγεγραμμένο γεγονός, γνωστό σε αρκετούς διπλωματικούς κύκλους.

Ποια ήταν η αντίδραση του Σαμαρά ως υπουργός εξωτερικών της Νέας Δημοκρατίας όταν ο Σλόμποταν Μιλόσεβιτς του είχε προτείνει η Ελλάδα μαζί με τη Σερβία να ασκήσουν οι μεν οικονομικές και οι δε στρατιωτικές πιέσεις στην ΠΓΔΜ προκειμένου να οδηγηθεί στην αποσταθεροποίηση και στη συνέχεια να μοιραστούν το… πτώμα της;

 Ενθουσιασμός φυσικά! Και αν δεν τον λογίκευε ο Μητσοτάκης, που δεν ήθελε ούτε καν να ακούσει την πρόταση του Σέρβου πολέμαρχου, ίσως να είχαμε μπει σε άλλα μονοπάτια. Kαι προσοχή, το έχει παραδεχτεί ο ίδιος ο Μητσοτάκης. Άλλοι λοιπόν έχουν ορεχτεί εδαφικές επεκτάσεις… Δεν διαφωνώ ότι και αρκετοί από τους κατοίκους της FYROM διακατέχονται από παρωχημένες εθνικιστικές ιδεολογίες. Αυτό δεν σημαίνει όμως ότι πρέπει να τους μιμηθούμε.

Και κάτι τελευταίο. το να αναφερόμαστε στην γειτονική χώρα ως «Σκόπια» είναι σαν να αποκαλούν εμάς «Αθήνα». Σαν να διαβάζουμε σε ξένα ΜΜΕ «Μία εξαιρετική Αθήνα, προκάλεσε πολλά προβλήματα στην Ισπανία και τελικά κατάφερε να πάρει τη νίκη». Δεν μας αρέσει νομίζω...

Θ.Σ

Περί επιστροφής στις πλατείες

To κίνημα της πλατείας -το Αγανακτισμένοι έχει γίνει πολύ mainstream- επιστρέφει σήμερα στις... επάλξεις, με πρώτο στόχο να μετρήσει τις δυνάμεις του.

Η προσέλευση του κόσμου θα κρίνει από μόνη της την πορεία του κινήματος, αν και το μεγαλύτερο στοίχημα αποτελεί η ΔΕΘ στη Θεσσαλονίκη. Μία Διεθνή Έκθεση η οποία φέτος αναμένεται να συγκεντρώσει περισσότερους διαδηλωτές από ποτέ. Το κίνημα των πλατειών λοιπόν θα κάνει μία καταμέτρηση δυνάμεων πριν τη... μεγάλη μάχη. Η σημερινή ημέρα δεν επιλέχτηκε τυχαία για ανασυγκρότηση.

Αποτελεί την ημερομηνία ίδρυσης του ΠΑΣΟΚ από τη μία και από την άλλη την ημερομηνία της Επανάστασης του 1843. Όταν στο στόχαστρο δεν ήταν η κυβέρνηση όπως σήμερα, αλλά το παλάτι. Η εξέγερση οδήγησε στην παραχώρηση συντάγματος από τον Όθωνα και στην μετάβαση στην συνταγματική μοναρχία.

Που βαδίζει λοιπόν το κίνημα της πλατείας; Μία συζήτηση με τον Μανώλη Γλέζο είναι πάντα χρήσιμη, οποιοδήποτε κι αν είναι το θέμα της. Πρόκειται για έναν άνθρωπο-θαύμα με απίστευτη διαύγεια πνεύματος και τρομερά διευρυμένα πεδία γνώσεων. Συζητώντας λοιπόν μαζί του για το θέμα του εξέφρασα τον προβληματισμού για το απολιτίκ στοιχείο του όλου εγχειρήματος και την έλλειψη ιδεολογιών, οι οποίες θα μπορέσουν να κρατήσουν το κίνημα στα δύσκολα, να το προφυλάξουν κυρίως από τον κακό του εαυτό.

Ο Γλέζος με διόρθωσε, τονίζοντας πως κατά την άποψή του η αναζήτηση της άμεσης Δημοκρατίας και οι συνελεύσεις της πλατείας εξαλείφουν από μόνες τους όλα τα απολιτίκ στοιχεία. Τόνισε πως η Άμεση Δημοκρατία αποτελεί από μόνη της μια ισχυρή ιδεολογική βάση, πάνω στην οποία θα μπορέσει να οικοδομηθεί το κίνημα, το οποίο ωστόσο είναι ακόμα σε πρώιμη μορφή και πρέπει να δούμε και να βοηθήσουμε την εξέλιξή του.

Πολλοί έσπευσαν να χλευάσουν την απόσυρση του κόσμου τον Αύγουστο και την επιστροφή από Σεπτέμβρη, αλλά δεν γινόταν αλλιώς. Ένα κίνημα χωρίς μαζικότητα αποτελεί μία ενοχλητική μύγα, η οποία συνθλίβεται με συνοπτικές διαδικασίες. Οπωσδήποτε ο χειμώνας θα είναι δύσκολος και μακρύς, θέλω να ελπίζω όμως ότι το κίνημα θα εξελιχθεί ακόμα περισσότερο φέτος, έτσι ώστε να παίξει τον δικό του ρόλο στις πολιτικές εξελίξεις. Μην ξεχνάμε άλλωστε ότι λόγω των αγανακτισμένων– δεν άντεξα!- βγήκαν στους δρόμους για να διαμαρτυρηθούν άνθρωποι για πρώτη φορά στη ζωή τους. Αυτό και μόνο του είναι σημαντικό. Καλή αρχή!

Θ.Σ

Απόφαση-σταθμός για τα ανθρώπινα δικαιώματα

Το Ανώτατο  Δικαστήριο της Βολιβίας καταδίκασε πέντε ανώτατους αξιωματικούς του στρατού σε 10 με 15 χρόνια φυλάκιση, για τους θανάτους τουλάχιστον 64 ανθρώπων στις διαδηλώσεις του 2003. Τριετής φυλάκιση για δύο πρώην Υπουργούς που εμπλέκονται στην υπόθεση.

Αυτή είναι η πρώτη φορά που πολιτικό δικαστήριο στην χώρα της Λατινικής Αμερικής λαμβάνει τέτοιου είδους απόφαση για στρατιωτικούς παράγοντες, γεγονός που αποτέλεσε δικαίωση για τους συγγενείς των θυμάτων, αλλά και για την πλειοψηφία των πολιτών, οι οποίοι βλέπουν ότι τα δικαιώματά τους εν τέλει έχουν αξία.

Η υπόθεση του "Μαύρου Οκτώβρη"  αφορά των τραυματισμό περισσότερων από 400 ανθρώπων και των θάνατο τουλάχιστον 64 εξ αυτών, κατά τη διάρκεια διαδήλωσης στην πόλη του Ελ Αλτο, ζητώντας να σταματήσει η εξαγωγή Φυσικού Αερίου προς τις ΗΠΑ μέσω λιμανιών στη Χιλή. Το μακελειό έχει περιγραφεί αρκετές φορές ως "γενοκτονία". Παράλληλα, η κυβέρνηση της χώρας ζήτησε την έκδοση του πρώην Προέδρου Σάντζεζ ντε Λοζάδα καθώς και 7 πρώην Υπουργών, οι οποίοι εγκατέλειψαν την χώρα, με τον ντε Λοζάδα να παραιτείται από τη θέση του.

Θ.Σ

Νέα δολοφονία, νέο "καμπανάκι"

Ανεξέλεγκτες διαστάσεις φαίνεται ότι παίρνει η κατάσταση με τους παρανοϊκούς φασίστες που πιστεύοντας ότι είναι... σταυροφόροι σκορπούν το θάνατο.

Η αστυνομία της Κοπεγχάγης ανακοίνωσε σήμερα τον θάνατο ενός άνδρα 20 χρονών, ο οποίος πιστεύεται ότι είναι πακιστανικής καταγωγής, καθώς και τον τραυματισμό δύο ακόμα, έπειτα από πυροβολισμούς που δέχτηκαν έξω από τέμενος μέσα στην πρωτεύουσα της Δανίας. Σύμφωνα με τα όσα έχουν δει το φως της δημοσιότητας, ο δράστης ξεκίνησε να πυροβολεί προς τους άνδρες, οι οποίοι γιόρταζαν με αρκετούς ακόμα  Μουσουλμάνους το τέλος του Ραμαζανιού. Το περιστατικό βρίσκεται ακόμα υπό διερεύνηση, με την αστυνομία να τονίζει ότι το κίνητρο της επίθεσης δεν έχει γίνει ακόμα γνωστό.

Από τη στιγμή λοιπόν που το περιστατικό βρίσκεται υπό διερεύνηση, ας πάρουμε το ρίσκο να... προτρέξουμε. Αλλωστε, τα όσα ακολουθούν δεν αλλάζουν ακόμα κι αν αποδειχθεί ότι το κίνητρο του δολοφόνου ήταν… αισθηματικής φύσεως. Το περιστατικό αποτελεί μία ακόμα απόδειξη ότι το αυγό του φασισμού εκκολάπτεται πλέον σε χώρες που πριν από λίγα χρόνια φάνταζαν ανήσυχα αδρανείς. Σε κάποιες έχει αρχίσει μάλιστα ήδη να σπάει. Ακόμα δεν έχει στεγνώσει το μελάνι από τους επικήδειους για τους 92 νεκρούς από το χέρι του Νορβηγού Αντέρς Μπρέιβικ, τον οποίο όλοι έσπευσαν να αποκαλέσουν "σαλεμένο". Τα όσα ακούγονταν περί "πράξης τρομοκρατίας" πριν αποκαλυφτεί ότι δεν πρόκειται για επίθεση αυτοκτονίας από Μουσουλμάνους, ξαφνικά κόπασαν. Οι αναφορές στην φασιστική ιδεολογία του, στην μισαλλοδοξία και τις ξονοφοβικές τάσεις του, στοιχεία τα οποία είναι καταγεγραμμένα, συγκαλύφτηκαν από την "τρέλα" του.

Αλήθεια, πόσοι θυμούνται ότι και στη χώρα μας έπεσε νεκρός ένας νεαρός μετανάστης πριν από λίγο καιρό; Οταν τα πογκρόμ στους δρόμους της Αθήνας νομιμοποιούνταν με αφορμή ένα έγκλημα ποινικού δικαίου; Η οικονομική και πολιτική κρίση προσφέρει πεδίο άνθησης σε φασιστικά στοιχεία. Το μεγαλύτερο λάθος είναι η πλειοψηφία να τα αγνοεί και να στρέφει αλλού το κεφάλι. Μνημόνια, διαφθορά, πολιτικοί κ.ο.κ έχουν αναχθεί σε βασικούς στόχους, αλλά αυτό δεν σημαίνει πως πρέπει οι φασίστες να τριγυρνούν ελεύθεροι. Θυμάμαι ένα απόγευμα, μία από τις μεγαλύτερες συγκεντρώσεις των "Αγανακτισμένων" και λίγο πιο κάτω ομάδες νεοναζί να σκορπούν τον τρόμο σε μετανάστες.

 Η άνοδος του φασισμού και η προσπάθεια να αποκτήσει περισσότερους υποστηρικτές μέσω των συγκαλυμμένων μορφών του, να εκλαϊκευτεί στην ουσία, αποτελεί φαινόμενο πανευρωπαϊκά. Το μεγαλύτερο λάθος θα είναι να μην αντιμετωπίσουμε το φίδι πριν μεταλλαχθεί σε Λερναία Ύδρα.

Θ.Σ

Τo ρεμπέτικo επίκαιρo ξανά

Το λαϊκό τραγούδι αποτελεί αναμφισβήτητα περιγραφή των εκάστοτε κοινωνικο-πολιτικών συνθηκών της κάθε εποχής.

Αν κανείς μελετήσει την ελληνική λαϊκή μουσική, τα ρεμπέτικα, του μεσοπολέμου στη χώρα μας θα μπορέσει να παρατηρήσει πολλές ομοιότητες με τη σημερινή κατάσταση που βιώνουμε. Χαρακτηριστικά μπορεί να αναφερθεί το τραγούδι του Κώστα Ρούκουνα "Η Κρίση". Σαφέστατος και εξαιρετικά λακωνικός ο Κ. Ρούκουνας- το 1934 παρακαλώ-, εξηγεί τα αίτια μιας άλλης κρίσης (του 1929) που μοιάζει τόσο ίδια.

Οι φόροι και τα κόμματα
φέραν αυτή την κρίση
που κάνανε τον άνθρωπο
να μη μπορεί να ζήσει.

Την ίδια χρονιά ο Γ. Κατσαρός θίγει το θέμα της μετανάστευσης. Μπορεί πλέον ο κόσμος να μην φεύγει για την Αμερική αλλά πολλοί νέοι, κυρίως ηλικίες 20-30, σκέφτονται την μετανάστευση εντός των πλαισίων της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την εύρεση εργασίας και καλύτερων συνθηκών διαβίωσης.

Τι θα κάνουμε βρε φίλοι στην κατάστασιν αυτήν
που χαμένοι πάμε όλοι εδώ στην Αμερικήν,
Όπου φτώχεια έχει πέσει και δεν βρίσκουμε δουλειά
και τα έξοδα δε βγαίνουν και τραβούμε συμφορά,

Με τα μούτρα κρεμασμένα με τις τσέπες αδειανές
περπατούμε μες στους δρόμους μα με σκέψες συλλογές,
Πως θυμάμαι τις ημέρες πού 'χαμε τα τάληρα
που ετρώγαμε μπριζόλες μα τώρα τρώμε λάχανα,

Που πηγαίναμε στους γάμους και φωνάζαμε ταξί
τώρα πάμε με τα πόδια έξω εις την εξοχή,
Με τα μούτρα κρεμασμένα με τις τσέπες αδειανές
περπατούμε μες στους δρόμους- αχ βρε Χούβερ τι μας έκανες!

Εν συνεχεία, και αναλογιζόμενος τη προώθηση του νέου νομοσχεδίου υπέρ της αποποινικοποίησης της κάνναβης έρχεται στο μυαλό ο Γιώργος Μπάτης και το τραγούδι του "Γκαμηλιέρικο" (1934).

Και φουμέρνανε χασίσι
Με τη φετινή τη κρίση.

Εύστοχος πάντα και ο Μάρκος ο Βαμβακάρης στο «Όσοι έχουνε πολλά λεφτά» το 1936 ο οποίος απαξιώνει το χρήμα, τους «έχοντες και κατέχοντες» και πιθανώς τους πλούσιους δανειστές μας:

Όσοι έχουνε πολλά λεφτά
να ξέρα τι τα κάνουν
άραγε σαν ποθάνουνε
-ψεύτη ντουνιά-
μαζί τους θα τα πάρουν;

Το 1940 ο Μάρκος με το εξαιρετικό «Πορτοφόλι» ουσιαστικά μιλά για την απόλυτη κυριαρχία του χρήματος.

Στον κόσμο τον σημερινό, αυτό το ξέρουν όλοι
η δύναμη στον άνθρωπο είναι το πορτοφόλι
η δύναμη στον άνθρωπο είναι το πορτοφόλι
στον κόσμο τον σημερινό, αυτό το ξέρουν όλοι
(Το Πορτοφόλι, Περιστέρης Σ., Πετροπουλέας, Βαμβακάρης Μ., 1940)

Το ερώτημα που τίθεται είναι κατά πόσον οι οικονομικές κρίσεις είναι αυθόρμητες ή, μιας και παρουσιάζουν τόσες ομοιότητες, δημιουργούνται από τα κέντρα εξουσίας ως μηχανισμοί κατασταλτικοί και ελεγκτικοί προς τις κοινωνίες.
Κλείνοντας παραθέτω ένα τραγούδι της σύγχρονης κρίσης.

Σ@λούβ@ρδος

Που είσαι τώρα, που σε ζητάνε οι καιροί...

Το ιστορικό στέλεχος της Αριστεράς, Λεωνίδας Κύρκος, άφησε χτες την τελευταία του πνοή σε ηλικία 87 ετών. Ο θάνατος του "ειρηνοποιού με τη φυσαρμόνικα", προκάλεσε συγκίνηση σε όλο το φάσμα του πολιτικού κόσμου.

Ακολουθεί το ποίημα που έγραψε για το τελευταίο αντίο ο Μανώλης Γλέζος, στο οποίο περιγράφει τις 10 ατέλειωτες μέρες που έζησαν το Μάρτιο του 1949, μαζί με τη σύζυγο του Κύρκου, Καλή, τον Στέλιο Δαμιανίδη και τον Μανώλη Τσερέπα μετά την καταδίκη τους σε θάνατο την περίοδο του εμφυλίου. Δυστυχώς, τέτοια πρόσωπα, που λείπουν όσο τίποτα από την σύγχρονη κατακερματισμένη αριστερά, από ότι φαίνεται δεν πρόκειται να υπάρξουν ξανά. Δεν τους σηκώνουν οι εποχές….

Εφυγες λένε Λιόντα, σήμερα το πρωί στις έξη,
από το βιολογικό τον κύκλο της ζωής,
μα `συ παραμένεις όρθιος στης ιστορίας το διάβα,
αντάρτης του ΕΛΑΣ και μαχητής
της Λευτεριάς, της Ανεξαρτησίας
και της Κοινωνικής Δικαιοσύνης.
Στης ζωής το διάζωμα μετόπη,
ο Μανώλης Τσερέπας, ο Στέλιος Δαμιανίδης,
εσύ ο Λεωνίδας Κύρκος και η Καλή,
κρατήσαμε για δέκα μέρες
ανέγγιχτη την αξιοπρέπεια του ανθρώπου
στο Γολγοθά του θανάτου.
Από τα κελιά των μελλοθάνατων
των φυλακών Αβέρωφ και Κέρκυρας
δημοσιογράφος, βουλευτής, ευρωβουλευτής
στην πορεία του Ωλντερμάστον-Λονδίνου
με τον Γρηγόρη Λαμπράκη και τον Σπύρο Λιναρδάτο
κι από τους τόπους εξορίας Γυάρο και Λέρο
στους δρόμους της πάλης για την ειρήνη
και στον πολιτικό στίβο και τη Δημοκρατία
χτίσαμε με πόνο, δάκρυα και αίμα το αύριο...

Πάρος, 28 Αυγούστου 2011, Μανώλης Γλέζος

Μαθήματα αμερικανικής προπαγάνδας

"Τhe finger to the land of the chains. What, the land of the free? Whoever told you that is your enemy" - Rage Against the Machine – Κnow your enemy

Τα νέα τηλεγραφήματα που διέρρευσαν μέσω των wikileaks αναφέρονται στους τρόπους που η αμερικανική πρεσβεία μεσολαβεί ώστε οι θέσεις και η πολιτική των ΗΠΑ να γίνουν αρεστές, κάνοντας λόγο για παρεμβάσεις της πρεσβείας σε σχολές δημοσιογραφίας.

Συγκεκριμένα, οι της πρεσβείας αναφέρονται με κολακευτικά λόγια στον Αλέξη Παπαχελά και τους "Φακέλους", στον ΣΚΑΪ και στην Lifo. Το πιο ανησυχητικό όμως στα τηλεγραφήματα της αμερικανικής πρεσβείας είναι οι αναφορές για παρεμβάσεις σε σχολές δημοσιογραφίας, προκειμένου η νέα γενιά δημοσιογράφων να μην είναι τόσο αρνητική προς τις πολιτικές των ΗΠΑ.

Δεν είμαι από αυτούς που θεωρούν ότι οι ΗΠΑ ευθύνονται για όλα τα δεινά του κόσμου, αλλά δεν παύουν να είναι η χώρα που από  την ανεξαρτησία της έχει παραχωρήσει την εθνική της κυριαρχία στα οικονομικά και τραπεζικά συμφέροντα, η χώρα του Μίλτον  Φρίντμαν και των οικονομολόγων που έβαλαν το λιθαράκι τους για τα πραξικοπήματα στη Λατινική Αμερική, η χώρα των περίεργων συμπτώσεων και της CIA, της ολοκληρωτικής στέρησης των ατομικών δικαιωμάτων στο βωμό της πάταξης της τρομοκρατίας, του Τζορτζ Μπους Τζούνιορ, των πολεμικών βιομηχανιών, των οικονομικών δολοφόνων κ.ο.κ. Δεν έχει νόημα νομίζω να απαριθμήσουμε όλους τους λόγους που οι ΗΠΑ αποτελούν την... Ιερουσαλήμ του νεοφιλελευθερισμού.

Στη χώρα μας πάντα η πολιτική των ΗΠΑ αντιμετωπιζόταν με καχυποψία. Κάποιες φορές η καχυποψία αυτή κάλυπτε το δάσος, με αποτέλεσμα η κοινή γνώμη να βλέπει μόνο το δέντρο, όπως ας πούμε στην περίπτωση του Σλόμποταν Μιλόσεβιτς και των εθνικών εκκαθαρίσεων των Σέρβων στους Μουσουλμάνους της Βοσνίας. Ο Μιλόσεβιτς έφτασε να θεωρείται μέχρι και... σύντροφος, λόγω του ότι δεν συμβιβαζόταν με τις αμερικανικές θέσεις. Σε κάθε περίπτωση, το αμερικανικό όνειρο δεν ρίζωσε ποτέ στην Ελλάδα και προφανώς οι άνθρωποι, συνηθισμένοι να θέλουν την κοινή γνώμη άβουλη, θεώρησαν ότι ελέγχοντας τη νέα γενιά της τέταρτης εξουσίας, θα μετριάσουν τις κριτικές προς την πολιτική τους.

Το συγκεκριμένο φαινόμενο πάντως δεν συμβαίνει μόνο στις σχολές δημοσιογραφίας. Θυμάμαι στο μεταπτυχιακό που παρακολούθησα στο πολιτικό τμήμα της Νομικής σε μάθημα πολιτικής οικονομίας τον καθηγητή να αναφέρεται αρκετές φορές σε κάθε μάθημα στην «ιδιωτικοποίηση γης και επιχειρήσεων» και την «απελευθέρωση των τιμών» με θρησκευτική ευλάβεια και να τα θεωρεί σταθεροποιητές της Δημοκρατίας στις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης μετά την πτώση του τείχους. Προφανώς η Δημοκρατία έχει πολλές ερμηνείες και ισχύει μόνο για τα... ανώτερα στρώματα.

Θυμάμαι επίσης μια διάλεξη στην οποία μας προέτρεπε να έρθουμε στη θέση των ιδιοκτητών εργοστασίων και όταν του πρότεινα να έρθει αυτός στη θέση των υπαλλήλων των εργοστασίων που μόλις απολύθηκαν η κουβέντα έληξε άδοξα. Ήταν όμως καλός καθηγητής. Αρκούσε να αποκήρυττες μετά βδελυγμίας τα "obsolete" οικονομικά συστήματα των πρώην Σοβιετικών χωρών και να ήξερες για την πορεία των ιδιωτικοποιήσεων σε κάθε χώρα και είχες περάσει σίγουρα. Σκοπός των μεταπτυχιακών βέβαια, αν δεν κάνω λάθος δεν είναι να αποκτήσουν οι φοιτητές μία συγκεκριμένη ιδεολογία και τρόπο σκέψης, αλλά αντίθετα να μάθουν την μεθοδολογία της έρευνας και να στηρίζονται σε αυτή προτού αποφανθούν.

Που θέλω να καταλήξω; Προφανώς και οι αποκαλύψεις των Wikileaks δεν μας λένε κάτι καινούργιο. Τόσο σε οικονομικά όσο και σε πολιτικά μαθήματα σε Πανεπιστήμια και ιδιωτικές σχολές, είναι σύνηθες φαινόμενο η στήριξη, άλλες φορές ευθέως και άλλες πλαγίως, των όσων πρεσβεύει η αμερικανική πολιτική. Η προπαγάνδα των ΗΠΑ ακολουθεί κι αυτή τους ρυθμούς της Παγκοσμιοποίησης. Και μπορεί στα λόγια να αντιδρούμε στην αμερικανική πολιτική, αλλά στην πράξη, με το πρόσχημα της οικονομικής κρίσης, παραχωρούμε κι εμείς με σταθερά βήματα την εθνική κυριαρχία στα πολυεθνικά οικονομικά συμφέροντα.

Θ.Σ